ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಪ್ರಕೃತೇರ್ಗುಣಸಮ್ಮೂಢಾಃ ಸಜ್ಜಂತೇ ಗುಣಕರ್ಮಸು।
ತಾನಕೃತ್ಸ್ನವಿದೋ ಮಂದಾನ್ಕೃತ್ಸ್ನವಿನ್ನ ವಿಚಾಲಯೇತ್ ॥ 29 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
प्रकृतेर्गुणसम्मूढाः सज्जन्ते गुणकर्मसु।
तानकृत्स्नविदो मन्दान्कृत्स्नविन्न विचालयेत् ॥ 29 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
prakṛterguṇasammūḍhāḥ sajjante guṇakarmasu|
tānakṛtsnavido mandānkṛtsnavinna vicālayet || 29 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಪ್ರಕೃತೇಃ ಗುಣಸಮ್ಮೂಢಾಃ (प्रकृतेः गुणसम्मूढाः, prakṛteḥ guṇasammūḍhāḥ) = ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮಂಕಾದವರು (those deluded by the qualities of nature)
- ಸಜ್ಜಂತೇ (सज्जन्ते, sajjante) = ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ (become attached)
- ಗುಣಕರ್ಮಸು (गुणकर्मसु, guṇakarmasu) = ಗುಣಗಳ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ (to the works of the qualities)
- ತಾನ್ (तान्, tān) = ಅವರನ್ನು (them)
- ಅಕೃತ್ಸ್ನವಿದಃ (अकृत्स्नविदः, akṛtsnavidaḥ) = ಪೂರ್ಣ ತಿಳಿಯದವರನ್ನು (those who know only a part)
- ಮಂದಾನ್ (मन्दान्, mandān) = ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವರನ್ನು (the dull)
- ಕೃತ್ಸ್ನವಿತ್ (कृत्स्नवित्, kṛtsnavit) = ಪೂರ್ಣ ತಿಳಿದವನು (the one who knows the whole)
- ನ ವಿಚಾಲಯೇತ್ (न विचालयेत्, na vicālayet) = ಅಲುಗಾಡಿಸಬಾರದು (should not unsettle)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮಂಕಾದವರು ಗುಣಗಳ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪೂರ್ಣ ತಿಳಿಯದ ಆ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವರನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತಿಳಿದವನು ಅಲುಗಾಡಿಸಬಾರದು.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
Those deluded by the qualities of nature cling to the works of the qualities. The one who knows the whole should not unsettle those dull ones who know only a part.
ಶ್ಲೋಕ 3.29ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 3.29
ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೆಯ ಶ್ಲೋಕದ ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.
Sridhara Swami marks that what was said in verse twenty-six is repeated here and brought to a close.
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಅಕೃತ್ಸ್ನವಿತ್ ಎಂದರೆ ‘ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುವವನು’ ಎಂದು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲುಗಾಡಿಸುವುದೆಂದರೆ ಬುದ್ಧಿಭೇದ ಮಾಡುವುದೇ ಎಂದೂ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
Shankara unpacks ‘those who know only a part’ as those who see nothing but the fruit of the work. He also makes clear that unsettling them means exactly the creating of a split in their understanding.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ವಾದಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಬೆಸೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲುಗಾಡಿಸುವುದು ಮಾತಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ನಿಲುವಿನಿಂದಲೂ. ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಕರ್ಮಯೋಗದಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದು ಜ್ಞಾನಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತದ್ದನ್ನು ಕಂಡರೆ, ಅವನನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುವ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವರ ಮನಸ್ಸು ಕರ್ಮಯೋಗದಿಂದ ಕದಲುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಾನೂ ಕರ್ಮಯೋಗದಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.
Ramanuja adds a fine point here that ties straight into the chapter’s argument. Unsettling is done not only by speech but by where one stands. If the dull, who follow the great, see the great man risen out of karma yoga and settled in the yoga of knowledge, their own minds will slide off karma yoga. So the great man should himself stay in karma yoga.
ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಪದದ ಅರ್ಥದ ಮೇಲೆ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನ ಬಂದದ್ದರಿಂದಲೇ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಗುಣ ಎಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೇ. ಗುಣ ಎಂಬ ಪದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಸತ್ತ್ವಾದಿಗಳಿಗೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದವುಗಳಿಗೂ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಿರುಕ್ತದ ಆಧಾರವನ್ನು ಅವರು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.
Madhva argues over the meaning of the word. Attachment to objects arises precisely because of the conceit one has about the senses, so guna here is the senses. He cites the etymologists to show that the word guna is used for the senses, for sattva and the rest, and for whatever is subordinate.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಮಗಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು ಬಳಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವರು ಹಿಡಿದ ಏಣಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಆ ಏಣಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುವ ಮೊದಲು ಬೇರೊಂದು ಏಣಿ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕು.
Having the power to damage someone’s belief is not by itself a reason to use it. If a person’s work is being held up by the ladder they are standing on, look for another ladder before pulling that one away.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೆಲೆಬಾಳುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹೇಳುವ ಮಾತಿಗಿಂತ ನಾವು ನಿಲ್ಲುವ ಜಾಗ ಜನರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತದೆ.
Ramanuja’s fine point is especially valuable here. Where we stand unsettles people more than what we say.