ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ತೇಷಾಂ ಜ್ಞಾನೀ ನಿತ್ಯಯುಕ್ತ ಏಕಭಕ್ತಿರ್ವಿಶಿಷ್ಯತೇ।
ಪ್ರಿಯೋ ಹಿ ಜ್ಞಾನಿನೋಽತ್ಯರ್ಥಮಹಂ ಸ ಚ ಮಮ ಪ್ರಿಯಃ ॥ 17 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
तेषां ज्ञानी नित्ययुक्त एकभक्तिर्विशिष्यते।
प्रियो हि ज्ञानिनोऽत्यर्थमहं स च मम प्रियः ॥ 17 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
teṣāṃ jñānī nityayukta ekabhaktirviśiṣyate|
priyo hi jñānino’tyarthamahaṃ sa ca mama priyaḥ || 17 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ತೇಷಾಂ ನಿತ್ಯಯುಕ್ತಃ ಏಕಭಕ್ತಿಃ ಜ್ಞಾನೀ (तेषां नित्ययुक्तः एकभक्तिः ज्ञानी, teṣāṃ nityayuktaḥ ekabhaktiḥ jñānī) = ಅವರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಯುಕ್ತನಾದ, ಏಕಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜ್ಞಾನಿ (among them the wise one, ever steadfast, devoted to the One)
- ವಿಶಿಷ್ಯತೇ (विशिष्यते, viśiṣyate) = ವಿಶೇಷನಾಗುತ್ತಾನೆ (excels)
- ಜ್ಞಾನಿನಃ ಅಹಮ್ ಅತ್ಯರ್ಥಂ ಪ್ರಿಯಃ ಹಿ (ज्ञानिनः अहम् अत्यर्थं प्रियः हि, jñāninaḥ aham atyarthaṃ priyaḥ hi) = ಜ್ಞಾನಿಗೆ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ (for I am exceedingly dear to the wise one)
- ಸಃ ಚ ಮಮ ಪ್ರಿಯಃ (सः च मम प्रियः, saḥ ca mama priyaḥ) = ಅವನೂ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ (and he is dear to me)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಅವರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಯುಕ್ತನಾದ, ಏಕಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜ್ಞಾನಿ ವಿಶೇಷನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗೆ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ, ಅವನೂ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
Among them the wise one, ever steadfast and devoted to the One alone, excels. For I am exceedingly dear to the wise one, and he is dear to me.
ಶ್ಲೋಕ 7.17ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 7.17
ನಾಲ್ವರೂ ಪುಣ್ಯವಂತರೇ, ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿ ವಿಶೇಷ. ಅದಕ್ಕೆ ಶ್ಲೋಕ ಎರಡು ಕಾರಣ ಕೊಡುತ್ತದೆ: ಅವನು ‘ನಿತ್ಯಯುಕ್ತ’, ಸದಾ ಭಗವಂತನ ಜೊತೆ ಇರುವವನು, ಮತ್ತು ‘ಏಕಭಕ್ತಿ’, ಒಬ್ಬನಲ್ಲೇ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು.
All four are virtuous, but the wise one is special. The verse gives two reasons: he is ‘nityayukta’, ever joined to the Lord, and ‘ekabhakti’, devoted to the One alone.
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರಣವನ್ನು ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತನ್ನ ಆತ್ಮವೇ ಪ್ರಿಯ ಎಂಬುದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಜ್ಞಾನಿಗೆ ವಾಸುದೇವನೇ ತನ್ನ ಆತ್ಮ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ. ಜ್ಞಾನಿಯೂ ವಾಸುದೇವನ ಆತ್ಮವೇ ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯ.
Shankara rests the reason for this love on the self. It is well known in the world that one’s own self is dear to everyone. For the wise one Vasudeva is his very self, and so he is exceedingly dear. And the wise one, being Vasudeva’s very self, is dear to him.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಎರಡು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವರ ಯೋಗ ತಮ್ಮ ಬಯಕೆ ಈಡೇರುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ, ಜ್ಞಾನಿಯದು ನಿತ್ಯ. ಉಳಿದವರ ಭಕ್ತಿ ತಮ್ಮ ಬಯಕೆಯ ಮೇಲೂ ಅದರ ಸಾಧನವಾದ ಭಗವಂತನ ಮೇಲೂ ಹಂಚಿಹೋಗಿದೆ, ಜ್ಞಾನಿಯದು ಒಬ್ಬನಲ್ಲೇ. ‘ಅತ್ಯರ್ಥ’ ಎಂದರೆ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಎಷ್ಟೆಂದು ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಭಗವಂತನಿಗೂ ಹೇಳಲಾಗದು ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸಿ, ಹಾವುಗಳು ಕಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೃಷ್ಣನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ.
Ramanuja notes two differences. The others are joined to the Lord only until their wish is fulfilled; the wise one always. The others’ devotion is divided between their wish and the Lord as its means; the wise one’s rests on him alone. ‘Atyartham’, he explains, means that even the all-knowing Lord cannot say how great this love is, and he gives the example of Prahlada, lost in the memory of Krishna even as the serpents bit him.
ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ‘ಏಕಭಕ್ತಿ’ಗೆ ಗಾರುಡದ ಲಕ್ಷಣ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ: ನನ್ನಲ್ಲೇ ಭಕ್ತಿ, ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ, ಅವನೇ ಏಕಭಕ್ತ.
Madhva gives the Garuda Purana’s definition of ‘ekabhakti’: devotion to me alone and to no other; such a one is called single in devotion.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಾಗುವ ಗೆಳೆಯ ಮತ್ತು ಏನೂ ಬೇಕಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೆನಪಾಗುವ ಗೆಳೆಯ, ಇಬ್ಬರ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ ‘ಬಯಕೆ ಈಡೇರುವವರೆಗೆ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
We all know the difference between the friend we remember only when we need something and the friend we remember when we need nothing. Ramanuja’s phrase, ‘until the wish is fulfilled’, says just this.
‘ಅವನೂ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ’ ಎಂಬ ಸಾಲು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಒಂದೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಅದರಲ್ಲಿದೆ.
The line ‘and he is dear to me’ shows devotion as a relationship that runs both ways. It holds the assurance that love does not flow in one direction only.