ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಯೋಗಯುಕ್ತೋ ವಿಶುದ್ಧಾತ್ಮಾ ವಿಜಿತಾತ್ಮಾ ಜಿತೇಂದ್ರಿಯಃ।
ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಭೂತಾತ್ಮಾ ಕುರ್ವನ್ನಪಿ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ ॥ 7 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
योगयुक्तो विशुद्धात्मा विजितात्मा जितेन्द्रियः।
सर्वभूतात्मभूतात्मा कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ 7 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
yogayukto viśuddhātmā vijitātmā jitendriyaḥ|
sarvabhūtātmabhūtātmā kurvannapi na lipyate || 7 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಯೋಗಯುಕ್ತಃ (योगयुक्तः, yogayuktaḥ) = ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವನು (joined in yoga)
- ವಿಶುದ್ಧಾತ್ಮಾ (विशुद्धात्मा, viśuddhātmā) = ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನವನು (pure in mind)
- ವಿಜಿತಾತ್ಮಾ (विजितात्मा, vijitātmā) = ತನ್ನನ್ನು (ದೇಹವನ್ನು) ಗೆದ್ದವನು (self-mastered)
- ಜಿತೇಂದ್ರಿಯಃ (जितेन्द्रियः, jitendriyaḥ) = ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವನು (senses conquered)
- ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಭೂತಾತ್ಮಾ (सर्वभूतात्मभूतात्मा, sarvabhūtātmabhūtātmā) = ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮವೇ ತನ್ನ ಆತ್ಮವಾದವನು (whose self has become the self of all beings)
- ಕುರ್ವನ್ ಅಪಿ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ (कुर्वन् अपि न लिप्यते, kurvan api na lipyate) = ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ (is not tainted even while acting)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವನು, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನವನು, ತನ್ನನ್ನು ಗೆದ್ದವನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮವೇ ತನ್ನ ಆತ್ಮವಾಗಿರುವವನು ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
Joined in yoga, pure in mind, self-mastered, the senses conquered, his self become the self of all beings, he is not tainted even while he acts.
ಶ್ಲೋಕ 5.7ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 5.7
ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ರಮವಿದೆ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯೋಗದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇಹ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವಶವಾಗುತ್ತವೆ, ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಾಣುವ ನೋಟ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂಥವನ ಕರ್ಮ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
The commentators see an order in this verse. Yoga purifies the mind, a pure mind brings body and senses under control, and at last comes the vision of one self in all. The action of such a person does not bind him.
‘ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಭೂತಾತ್ಮಾ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಆಚಾರ್ಯರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಯವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಒಳಗಿನ ಚೈತನ್ಯವೇ ತನ್ನ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಕಾಣುವವನು. ಅಂಥ ಸಮ್ಯಗ್ದರ್ಶಿ ಲೋಕಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೂ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
The acharyas unpack ‘sarva-bhutatma-bhutatma’ in different ways. For Shankara it is one who sees the consciousness within all beings, from Brahma down to a blade of grass, as his own self. Such a person of right vision is not bound even when he acts for the good of the world.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇದರ ಅರ್ಥ ಸ್ವರೂಪದ ಸಮಾನತೆ. ದೇವ, ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಭೇದಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು. ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮವೂ ಜ್ಞಾನವೇ ಆಕಾರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಒಂದೇ ರೀತಿಯದು. ಇದನ್ನು ಅವರು ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಶ್ಲೋಕದ ‘ಸಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂಬ ಮಾತಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
For Ramanuja it means sameness of nature. Distinctions such as god and human are modifications of prakriti. Seen apart from prakriti, every self has knowledge as its form, and so all are alike. He links this to the phrase ‘Brahman is even’ in verse 19.
ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಪದವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ‘ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಭೂತ’ ಎಂದರೆ ಪರಮೇಶ್ವರ. ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ ತನ್ನನ್ನು ನಡೆಸುವವನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಶ್ರಯ ಎಂದು ತಿಳಿದವನು ಇಲ್ಲಿನ ಯೋಗಿ. ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಪದ ಅದ್ವೈತ, ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಮತ್ತು ದ್ವೈತದ ದೃಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಮೂರು ಅರ್ಥ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು ಈ ಪುಟದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ.
Madhva opens the word another way. ‘Sarva-bhutatma-bhuta’ is the Supreme Lord, and the yogi here is one who knows that Lord to be his inner guide and support. So one word yields three meanings, from the standpoints of Advaita, Vishishtadvaita and Dvaita. Deciding which is right is not the work of this page.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ಕೆಲಸ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದರ ಭಾರದಿಂದಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಹುಡುಕುವ ‘ನನಗೇನು’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ. ಎದುರಿನವನಲ್ಲೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇರುವ ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತದೆ.
Work does not cling to us because of its weight, but because of the ‘what is in it for me’ we look for in it. When we see in the person before us a life just like our own, that question loosens a little.
ರೋಗಿಯನ್ನು ‘ಕೇಸ್’ ಎಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದರೆ ಸಾಕು. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕೆಲಸ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಗಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಎರಡನೆಯ ನೋಟ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾವು ಹೆದರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಕೊಡುವುದೂ ಅದೇ.
When a patient is seen as ‘a case’, it is enough that the work gets done. When seen as a person, one wants it done well. We fear the second way of seeing will add to the load. But it is also what gives the work its meaning.