ಭಗವದ್ಗೀತೆ 5.8 ಅರ್ಥ: ನೈವ ಕಿಂಚಿತ್ಕರೋಮೀತಿ

ಈ ಶ್ಲೋಕ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನದು ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯ. ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದಿದ್ದು ವಿರೋಧದಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಕರ್ತೃತ್ವದ ಅಭಿಮಾನ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ವಿರೋಧವಲ್ಲ ಎಂದು ಈ ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

This verse and the next form one sentence. The last verse’s ‘not tainted even while acting’ may look like a contradiction. Sridhara Swami says these two verses show that it is none, because the sense of doership is absent.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಇದಕ್ಕೆ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಬಿಸಿಲುಗುದುರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದವನು ಮತ್ತೆ ಕುಡಿಯಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಎಲ್ಲ ಚಲನೆಯಲ್ಲೂ ಅಕರ್ಮವನ್ನೇ ಕಾಣುವ ಸಮ್ಯಗ್ದರ್ಶಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ಮವೇ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಸರ್ವಕರ್ಮಸಂನ್ಯಾಸವೇ ಸಹಜ.

Shankara gives the example of a mirage. Once a man knows there is no water in the mirage, he does not run there again to drink. In the same way, for one of right vision who sees only non-action in every movement of body and senses, no action remains to be done. So for him the renunciation of all action is natural.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ಆತ್ಮದ ಸ್ವರೂಪದ ಮಾತಾಗಿ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಆತ್ಮದ ಸ್ವಭಾವ ಜ್ಞಾನ ಮಾತ್ರ. ನೋಡುವುದು, ನಡೆಯುವುದು ಮೊದಲಾದ ಕರ್ತೃತ್ವ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬಂದ ಇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಗಳ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಬಂದದ್ದು, ಆತ್ಮದ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡುವವನು ‘ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ.

Ramanuja reads it as a statement about the nature of the self. The self’s nature is knowledge alone. Doership in seeing, walking and the rest comes from the self’s connection with senses and vital breaths brought by past karma, not from its own nature. One who reflects thus thinks, ‘I am not the doer.’

ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಈ ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳು ಸಂನ್ಯಾಸದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಅದರ ಇಂದ್ರಿಯಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ: ನೋಡುವುದು ಮೂಸುವುದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕೆಲಸ, ನಡೆಯುವುದು ಕಾಲುಗಳದು, ನಿದ್ರೆ ಬುದ್ಧಿಯದು, ಉಸಿರಾಟ ಪ್ರಾಣದದು.

Madhva only says that these two verses clarify the meaning of renunciation once more. Sridhara Swami matches each activity to its faculty: seeing and smelling are the work of the sense organs, walking of the feet, sleep of the intellect, breathing of the vital breath.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ನಮ್ಮ ದೇಹ ನಮ್ಮ ಅನುಮತಿ ಕೇಳದೆ ಸಾವಿರಾರು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೃದಯ ದಿನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ, ಕರುಳು ಊಟವನ್ನು ಮುಂದೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ‘ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂಬ ಭಾವ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

Our body does thousands of things without asking our permission. The heart beats about a hundred thousand times a day, the gut moves food along, the eyes blink. None of it needs the feeling ‘I am doing this’.

ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ದೇಹದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲಸ ‘ನಾನು’ ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಉಳಿದ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಭಾರ ಏಕೆ ಹೊರಿಸುತ್ತೇವೆ? ಈ ಶ್ಲೋಕ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಕೇಳಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

Think about it. When so much of the body’s work goes on perfectly well without the ‘I’, why do we load that ‘I’ onto the rest of our work? This verse teaches us to ask that question in the middle of the work itself.