ಭಾಗ್ಯ ಸೂಕ್ತ: ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಹೇಳುವ ಪ್ರಾತಃ ಸೂಕ್ತ

प्रा॒तर॒ग्निं प्रा॒तरिन्द्रग्ं॑ हवामहे प्रा॒तर्मि॒त्रावरु॑णा प्रा॒तर॒श्विना᳚ ।
प्रा॒तर्भगं॑ पू॒षणं॒ ब्रह्म॑ण॒स्पतिं॑ प्रा॒तस्सोम॑मु॒त रु॒द्रग्ं हु॑वेम ॥ 1 ॥

प्रा॒त॒र्जितं॒ भग॑मु॒ग्रग्ं हु॑वेम व॒यं पु॒त्रमदि॑ते॒र्यो वि॑ध॒र्ता ।
आ॒द्ध्रश्चि॒द्यं मन्य॑मानस्तु॒रश्चि॒द्राजा॑ चि॒द्यं भगं॑ भ॒क्षीत्याह॑ ॥ 2 ॥

भग॒ प्रणे॑त॒र्भग॒ सत्य॑राधो॒ भगे॒मां धिय॒मुद॑व॒ दद॑न्नः ।
भग॒ प्रणो॑ जनय॒ गोभि॒रश्वै॒र्भग॒ प्रनृभि॑र्नृ॒वन्त॑स्स्याम ॥ 3 ॥

उ॒तेदानीं॒ भग॑वन्तस्स्यामो॒त प्रपि॒त्व उ॒त मध्ये॒ अह्ना᳚म् ।
उ॒तोदि॑ता मघव॒न्थ्सूर्य॑स्य व॒यं दे॒वानाग्ं॑ सुम॒तौ स्या॑म ॥ 4 ॥

भग॑ ए॒व भग॑वाग्ं अस्तु देवा॒स्तेन॑ व॒यं भग॑वन्तस्स्याम ।
तं त्वा॑ भग॒ सर्व॒ इज्जो॑हवीमि॒ स नो॑ भग पुर ए॒ता भ॑वे॒ह ॥ 5 ॥

सम॑ध्व॒रायो॒षसो॑ नमन्त दधि॒क्रावे॑व॒ शुच॑ये प॒दाय॑ ।
अ॒र्वा॒ची॒नं व॑सु॒विदं॒ भगं॑ नो॒ रथ॑मि॒वाऽश्वा॑ वा॒जिन॒ आव॑हन्तु ॥ 6 ॥

अश्वा॑वती॒र्गोम॑तीर्न उ॒षासो॑ वी॒रव॑ती॒स्सद॑मुच्छन्तु भ॒द्राः ।
घृ॒तं दुहा॑ना वि॒श्वत॒ः प्रपी॑ना यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभि॒स्सदा॑ नः ॥ 7 ॥

यो मा᳚ऽग्ने भा॒गिनग्ं॑ स॒न्तमथा॑भा॒गं चिकी॑ऋषति ।
अभा॒गम॑ग्ने॒ तं कु॑रु॒ माम॑ग्ने भा॒गिनं॑ कुरु ॥ 8 ॥

ॐ शान्ति॒ः शान्ति॒ः शान्ति॑ः ।

prā̱tara̱gniṃ prā̱tarindrágṃ havāmahe prā̱tarmi̱trāvarúṇā prā̱tara̱śvinā̋ |
prā̱tarbhagáṃ pū̱ṣaṇa̱ṃ brahmáṇa̱spatíṃ prā̱tassomámu̱ta ru̱dragṃ húvema || 1 ||

prā̱ta̱rjita̱ṃ bhagámu̱gragṃ húvema va̱yaṃ pu̱tramadíte̱ryo vídha̱rtā |
ā̱ddhraści̱dyaṃ manyámānastu̱raści̱drājā́ ci̱dyaṃ bhagáṃ bha̱kṣītyāhá || 2 ||

bhaga̱ praṇéta̱rbhaga̱ satyárādho̱ bhage̱māṃ dhiya̱mudáva̱ dadánnaḥ |
bhaga̱ praṇó janaya̱ gobhi̱raśvai̱rbhaga̱ pranṛbhírnṛ̱vantássyāma || 3 ||

u̱tedānī̱ṃ bhagávantassyāmo̱ta prapi̱tva u̱ta madhye̱ ahnā̋m |
u̱todítā maghava̱nthsūryásya va̱yaṃ de̱vānā́gṃ suma̱tau syā́ma || 4 ||

bhagá e̱va bhagávāgṃ astu devā̱stená va̱yaṃ bhagávantassyāma |
taṃ tvā́ bhaga̱ sarva̱ ijjóhavīmi̱ sa nó bhaga pura e̱tā bháve̱ha || 5 ||

samádhva̱rāyo̱ṣasó namanta dadhi̱krāvéva̱ śucáye pa̱dāyá |
a̱rvā̱cī̱naṃ vásu̱vida̱ṃ bhagáṃ no̱ rathámi̱vā’śvā́ vā̱jina̱ āváhantu || 6 ||

aśvā́vatī̱rgomátīrna u̱ṣāsó vī̱ravátī̱ssadámucchantu bha̱drāḥ |
ghṛ̱taṃ duhā́nā vi̱śvata̱ḥ prapī́nā yū̱yaṃ pā́ta sva̱stibhi̱ssadā́ naḥ || 7 ||

yo mā̋’gne bhā̱ginágṃ sa̱ntamathā́bhā̱gaṃ cikī́ṛṣati |
abhā̱gamágne̱ taṃ kúru̱ māmágne bhā̱gináṃ kuru || 8 ||

oṃ śānti̱ḥ śānti̱ḥ śāntíḥ |

ಈ ಸೂಕ್ತ ಋಗ್ವೇದದ ಏಳನೆಯ ಮಂಡಲದ ನಲವತ್ತೊಂದನೆಯ ಸೂಕ್ತ; ಪಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ತೈತ್ತಿರೀಯ ಪಾಠವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಬೇರೆ ಕಡೆಯಿಂದ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಾಗ್ಯ ಸೂಕ್ತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಃ ಸೂಕ್ತ ಎಂಬ ಎರಡು ಹೆಸರೂ ಇದಕ್ಕೇ. ಭಗ ಎಂಬುದು ಆದಿತ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನ ಹೆಸರು; ಹಂಚಿಕೊಡುವವನು ಎಂಬುದು ಅವನ ಕೆಲಸ.

This hymn is Rig Veda 7.41; in recitation the Taittiriya reading is used, and the last verse comes in from elsewhere. It goes by two names, Bhagya Sukta and Pratah Sukta. Bhaga is one of the Adityas, and his work is to apportion.

ಸ್ವರಚಿಹ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ: ಅಕ್ಷರದ ಕೆಳಗಿನ ಗೆರೆ ಅನುದಾತ್ತ, ಮೇಲಿನ ಗೆರೆ ಸ್ವರಿತ, ಚಿಹ್ನೆಯಿಲ್ಲದ್ದು ಉದಾತ್ತ. ಪಾಠವನ್ನು ಗುರುಮುಖೇನ ಕಲಿಯುವುದೇ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ; ಈ ಪುಟ ನೆನಪಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾತ್ರ. · On the accent marks: the line below a syllable is anudatta, the line above is svarita, an unmarked syllable is udatta. The right way to learn the text is from a teacher; this page is only an aid to memory.

ಕೊನೆಯ ಮಂತ್ರ ಸೂಕ್ತದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಮಾನುಷವಾದದ್ದು: ನನಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ತಡೆಯುವವನಿಗೆ ಅದು ಸಿಗದಿರಲಿ ಎಂಬ ನೇರವಾದ ಮಾತು. ವೇದ ಸಂತನ ಮಾತಲ್ಲ; ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ನಿಂತ ಮನುಷ್ಯನ ಮಾತು. ಅದೇ ಸೂಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬಡವನಿಗೂ ಅರಸನಿಗೂ ಒಂದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಎರಡನೆಯ ಮಂತ್ರವೂ ಇದೆ. ಪಾಲು ಕೇಳುವುದೂ, ಪಾಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದೂ ಜೊತೆಗೇ ಇರಬೇಕು.

The last verse is the most human thing in the hymn: a plain request that whoever would keep back what is due to me should not have it himself. The Veda is not the speech of a saint above the fray; it is the speech of a person standing in the middle of life. And the same hymn says, in its second verse, that the poor man and the king make the same prayer. Asking for one’s share and knowing that everyone needs a share belong together.