ನಾತಃ ಪಾಪೀಯಸೀಂ: ಇಂದೂ ಊಟವಿಲ್ಲ, ನಾಳೆಯೂ ಇಲ್ಲ

ಮುದ್ರಿತ ಪ್ರತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕಶ್ಚಿದ್ ಎಂದು ಇದೆ. ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗದ ಸ್ಥಿತಿಯ ಜೊತೆ ವ್ಯಾಕರಣದ ಪ್ರಕಾರ ಕಾಂಚಿತ್ ಎಂದು ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಇದು ಮುದ್ರಣದ ಓರೆಯಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿರಬಹುದು. ಅರ್ಥ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟ.

The printed copy has kashchid in the first line, where grammar with a feminine word for state would call for kanchit. This may be a slip of the press. The reading here follows the printed book and may be slightly uncertain. The meaning itself is clear.

ಪ್ರಾತರ್ಭೋಜನ ಎಂದರೆ ಬೆಳಗಿನ ಊಟ. ಇಂದಿನ ಊಟ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಾಳೆಯ ಊಟಕ್ಕೂ ಭರವಸೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಶ್ಲೋಕ ಹಸಿವಿನ ಜೊತೆಗೆ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ಭಯವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಶಂಬರ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Pratarbhojana means the morning meal. By saying not only today but tomorrow morning too, the verse speaks of the fear of uncertainty along with hunger. The book does not say here who Shambara is.

ಆಧಾರ: ಸುಭಾಷಿತರತ್ನಭಾಂಡಾಗಾರ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಕರಣ (ನಿರ್ಣಯಸಾಗರ ಮುದ್ರಣಾಲಯ, ಮುಂಬಯಿ), ಪುಟ 66. ಶ್ಲೋಕದ ಪಾಠವನ್ನು ಮುದ್ರಿತ ಪ್ರತಿಯ ಸ್ಕ್ಯಾನ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಹೋಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ವಿವರಣೆ ನಮ್ಮದು.

Source: Subhashitaratnabhandagara, Samanya Prakarana (Nirnaya Sagar Press, Bombay), page 66. The text of the verse was checked letter by letter against a scan of the printed book. The meaning and notes are ours.

ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ದಿನ ಉಳಿದ ಚಿಂತೆಗಳೆಲ್ಲ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತವೆ. ನಾಳೆಯ ಊಟ ಖಚಿತವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯವರ ಬದುಕನ್ನು ನಾವು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ನೋಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಈ ಮಾತಿನ ಸರಳ ಪಾಠ.

On a day when there is nothing to eat, every other worry steps back. The plain lesson is that we should look with care at families who cannot be sure of tomorrow’s meal.

ಇದು ಕವಿಯ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುವ ಮಾತು. ಕಷ್ಟಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಎಂದು ಅಳೆಯಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಹಸಿವು ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.

This is the poet pressing the point. No one can rank hardships exactly, yet the verse reminds us that hunger stands very near the front.