ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ದೇವರ ಗೂಡನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿ. ಮುಂದೆ ಗಣಪತಿ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಮೂರ್ತಿ. ಹಿಂದೆ ಕೃಷ್ಣನ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗ. ಗೋಡೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ತಂದ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್.
ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಯಾವ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೂ ಇಂಥ ದೃಶ್ಯ ಬಹುಶಃ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಇದು ಗೊಂದಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ, ಆದರೆ ಪೂಜಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಮೂವತ್ಮೂರು ಕೋಟಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಋಗ್ವೇದ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ಏಕಂ ಸದ್ ವಿಪ್ರಾ ಬಹುಧಾ ವದಂತಿ (एकं सद् विप्रा बहुधा वदन्ति)
ಸತ್ಯ ಇರುವುದು ಒಂದೇ. ತಿಳಿದವರು ಅದನ್ನು ಹಲವು ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಋಗ್ವೇದದ ಮೊದಲ ಮಂಡಲದ ನೂರ ಅರವತ್ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸೂಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಾತು ಇದು. ಗಮನಿಸಿ, ಈ ಸಾಲಿನ ಪ್ರಕಾರ ಹೆಸರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಹಲವು, ಸತ್ಯ ಒಂದೇ.
ಮಳೆಹನಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ
ಇದೇ ಮಾತು ನಮ್ಮ ದಿನದ ಪೂಜೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮುಗಿಸುವಾಗ ಹೇಳುವ ಸಾಲನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಆಕಾಶಾತ್ ಪತಿತಂ ತೋಯಂ ಯಥಾ ಗಚ್ಛತಿ ಸಾಗರಂ ।
ಸರ್ವ ದೇವ ನಮಸ್ಕಾರಃ ಕೇಶವಂ ಪ್ರತಿಗಚ್ಛತಿ ॥
ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿ ಯಾವ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಹರಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಸೇರುವುದು ಸಮುದ್ರವನ್ನೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವ ದೇವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ನಮಸ್ಕಾರವಾದರೂ ಸೇರುವುದು ಒಬ್ಬನನ್ನೇ.
ತಾನು ಯಾವ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಹರಿದೆ ಎಂಬುದು ಹನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ.
ಅಧಿಕಾರಿ ಭೇದ: ಯಾರಿಗೆ ಯಾವುದು ಹಿಡಿಸುತ್ತದೆ
ಹಾಗಾದರೆ ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಋಷಿಗಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ದಾರಿಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಿಟ್ಟರು? ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪದವಿದೆ: ಅಧಿಕಾರಿ ಭೇದ. ಅಂದರೆ, ಕೇಳುವವನ ಪಕ್ವತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಾಠವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು.
ಕೆಲವರಿಗೆ ತರ್ಕ ಹಿಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹಲವರಿಗೆ ಭಾವ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಿನ ಸಾಂತ್ವನ ಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ದೇವಿ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಹನುಮಂತ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟ ದೇವತೆ ಎಂಬ ಪದದಲ್ಲಿರುವ ಇಷ್ಟ ಎಂಬ ಮಾತು ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ.
ಮನಸ್ಸು ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಕಡೆ ಅದು ಮೂರು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಜಾರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಮಾತ್ರ ಇಷ್ಟದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲರು.
ವೈದ್ಯನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇದು ಪರಿಚಿತ
ಈ ವಿಚಾರ ನನಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೇ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ: ಪರ್ಸನಲೈಸ್ಡ್ ಮೆಡಿಸಿನ್.
ಒಂದೇ ಕಾಯಿಲೆ, ಒಂದೇ ಔಷಧ. ಆದರೆ ಡೋಸ್ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಬೇರೆ. ವಯಸ್ಸು, ತೂಕ, ಕಿಡ್ನಿ ಎಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. ರಕ್ತ ತೆಳ್ಳಗೆ ಮಾಡುವ ವಾರ್ಫರಿನ್ ಇದಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸಾಲದ ಡೋಸ್ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲದು.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಮಾತ್ರೆ ಎನ್ನುವುದು ವೈದ್ಯಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅಪಾಯ. ಅಧ್ಯಾತ್ಮದಲ್ಲೂ ಅದೇ ಅಪಾಯ. ಋಷಿಗಳು ಇದನ್ನು ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರು.
ದಾರವಿಲ್ಲದ ಗಾಳಿಪಟ
ಹಾಗಾದರೆ ಮೂರ್ತಿ ಏಕೆ? ನಿರಾಕಾರವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನೇ ನೇರವಾಗಿ ಹಿಡಿಯಬಾರದೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ನ್ಯಾಯವಾದದ್ದು.
ಗಾಳಿಪಟ ಮೇಲೆ ಹಾರುವುದು ಗಾಳಿಯಿಂದ. ಆದರೆ ಅದು ಹಾರುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ದಾರದಿಂದ. ದಾರ ಕಿತ್ತುಹೋದ ಪಟ ಮೇಲೇರುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿಯೋ ಬಿದ್ದು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮೂರ್ತಿ ಆ ದಾರ. ಚಂಚಲವಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಒಂದು ಆಸರೆ.
ಮುಂದೆ ಭಕ್ತಿ ಪಕ್ವವಾದಂತೆ ಅದೇ ಚೈತನ್ಯ ಮೂರ್ತಿಯ ಹೊರಗೂ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ದಾರ ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಂತರದ ಹಂತದ ಮಾತು.
ಕೊನೆಗೆ
ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಈ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರ ದಾರಿಯನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅವಕಾಶವೇ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರ ದೇವರನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇವರನ್ನೂ ಸಣ್ಣವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಆ ದೇವರ ಗೂಡಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಗೊಂದಲವಲ್ಲ.
ಹಲವು ಬಾಗಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಕಾಣುವ ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ