ಭಗವದ್ಗೀತೆ 1.36: ನಿಹತ್ಯ ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರಾನ್ನಃ – ಅರ್ಥ

ಆತತಾಯಿ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಖರವಾದ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಸ್ಮೃತಿವಾಕ್ಯದ ಪ್ರಕಾರ ಆರು ಬಗೆಯವರು ಆತತಾಯಿಗಳು: ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಇಡುವವನು, ವಿಷ ಕೊಡುವವನು, ಕೊಲ್ಲಲು ಶಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದು ಬರುವವನು, ಸಂಪತ್ತು ದೋಚುವವನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಸಿಯುವವನು ಮತ್ತು ಪರರ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವನು. ಅರಗಿನ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ, ಭೀಮನಿಗೆ ವಿಷ, ರಾಜ್ಯದ ಕಸಿತ, ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಅವಮಾನ, ಹೀಗೆ ದುರ್ಯೋಧನ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದ ಎಂದು ಹಲವರು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆತತಾಯಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಚನವೂ ಇದೆ.

The word atatayin has a precise meaning in dharmashastra. According to the smriti verse Sridhara Swami quotes, six kinds of men are atatayins: one who sets fire to a house, one who gives poison, one who comes weapon in hand to kill, one who plunders wealth, one who seizes land, and one who carries off another’s wife. Many list how Duryodhana had done all of these: the fire in the house of lac, poison for Bhima, the seizing of the kingdom, the humiliation of Draupadi. There is also a saying that there is no fault in killing an atatayin.

ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾಪ ಏಕೆ? ಶ್ರೀಧರರ ಉತ್ತರ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದೆ. ಆತತಾಯಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಎಂಬುದು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮ. ಗುರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು ಎಂಬುದು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮ. ಎರಡು ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಸಂಘರ್ಷಿಸಿದಾಗ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವೇ ಬಲವಾದದ್ದು ಎಂದು ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯ ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಅವರು ಆಧಾರವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಲ್ಲದೆ ಜನಾರ್ದನ ಎಂದರೆ ಜನರು ಅಭ್ಯುದಯ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವವನು ಎಂದು ಸ್ವಾಮಿ ಶಿವಾನಂದರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Why sin, then? Sridhara’s answer is subtle. That an atatayin may be killed is a rule of arthashastra, the science of statecraft. That teachers and kinsmen must not be killed is a rule of dharmashastra. He cites the Yajnavalkya Smriti for the principle that when two smritis conflict, dharmashastra is the stronger. Besides, Swami Sivananda explains Janardana as the one to whom people pray for prosperity and liberation.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಕಾನೂನು ಅನುಮತಿಸುವುದೆಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ‘ನನಗೆ ಹಕ್ಕಿದೆ’ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ. ‘ನಾನು ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೇ’ ಎಂಬುದು ಬೇರೆಯದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ.

Not everything the law permits need be acceptable to conscience. I have the right is the answer to one question. Should I do this is a different question.

ವೈದ್ಯಕೀಯದಲ್ಲೂ ಈ ಅಂತರ ದಿನನಿತ್ಯ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಿಯಮ ಅನುಮತಿಸುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಈ ರೋಗಿಗೆ, ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸರಿಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯೂ ಇದೆ. ಎರಡು ನಿಯಮಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಾಗ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಕುಳಿತುಬಿಡುವುದೂ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರವೇ. ಗೀತೆ ಮುಂದೆ ಆ ಬದಿಯನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತದೆ.

In medicine this gap is seen every day. Whether a treatment the rules allow is right for this patient, at this stage, remains a question. But there is another side too. Sitting still and doing nothing when caught between two rules is also a decision. The Gita examines that side as well, later on.