ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಸಂಕರೋ ನರಕಾಯೈವ ಕುಲಘ್ನಾನಾಂ ಕುಲಸ್ಯ ಚ ।
ಪತಂತಿ ಪಿತರೋ ಹ್ಯೇಷಾಂ ಲುಪ್ತಪಿಂಡೋದಕಕ್ರಿಯಾಃ ॥ 42 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
सङ्करो नरकायैव कुलघ्नानां कुलस्य च ।
पतन्ति पितरो ह्येषां लुप्तपिण्डोदकक्रियाः ॥ 42 ॥
ಶ್ಲೋಕ (IAST)
saṅkaro narakāyaiva kulaghnānāṃ kulasya ca |
patanti pitaro hyeṣāṃ luptapiṇḍodakakriyāḥ || 42 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಸಂಕರಃ (सङ्करः, saṅkaraḥ) = ಈ ಬೆರಕೆ (this mixing)
- ನರಕಾಯ (नरकाय, narakāya) = ನರಕಕ್ಕೆ (to hell)
- ಏವ (एव, eva) = ಖಂಡಿತವಾಗಿ (surely)
- ಕುಲಘ್ನಾನಾಮ್ (कुलघ्नानाम्, kulaghnānām) = ಕುಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವರ (of the destroyers of the family)
- ಕುಲಸ್ಯ (कुलस्य, kulasya) = ಕುಲದ (of the family)
- ಚ (च, ca) = ಮತ್ತು (and)
- ಪತಂತಿ (पतन्ति, patanti) = ಬೀಳುತ್ತಾರೆ (fall)
- ಪಿತರಃ (पितरः, pitaraḥ) = ಪಿತೃಗಳು (the ancestors)
- ಹಿ (हि, hi) = ನಿಜಕ್ಕೂ (indeed)
- ಏಷಾಮ್ (एषाम्, eṣām) = ಇವರ (their)
- ಲುಪ್ತಪಿಂಡೋದಕಕ್ರಿಯಾಃ (लुप्तपिण्डोदकक्रियाः, luptapiṇḍodakakriyāḥ) = ಪಿಂಡ ಮತ್ತು ಜಲತರ್ಪಣದ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಿಂತುಹೋದವರು (deprived of the offerings of rice and water)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಈ ಬೆರಕೆ ಕುಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವರನ್ನೂ ಕುಲವನ್ನೂ ನರಕಕ್ಕೇ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಪಿಂಡ ಮತ್ತು ಜಲತರ್ಪಣದ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಿಂತುಹೋದ ಇವರ ಪಿತೃಗಳೂ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
This mixing leads both the destroyers of the family and the family itself to hell. Their ancestors fall too, deprived of the offerings of rice and water.
ಶ್ಲೋಕ 1.42ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 1.42
ಪಿಂಡ ಎಂದರೆ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಅನ್ನದ ಉಂಡೆ. ಉದಕ ಎಂದರೆ ತರ್ಪಣದ ನೀರು. ವಂಶದವರು ಕೊಡುವ ಈ ಅರ್ಪಣೆಗಳಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ನಂಬಿಕೆ. ಕುಲವೇ ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಅಥವಾ ಆಚರಣೆ ನಿಂತುಹೋದರೆ, ಆ ಸರಪಳಿ ತುಂಡಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಜುನನ ಆತಂಕ.
Pinda is the ball of rice offered to the ancestors in shraddha. Udaka is the water of tarpana. Tradition holds that the ancestors are satisfied by these offerings made by their descendants. Arjuna’s fear is that if the family itself is gone, or the rites stop, that chain is broken.
ಅರ್ಜುನನ ದುಃಖ ಎರಡೂ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಚಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಹದಿನೆಂಟನೆಯ ಶ್ಲೋಕದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಮಕ್ಕಳು ಕಂಡರು. ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಪಿತೃಗಳು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅದಲ್ಲದೆ ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ಈ ಯುದ್ಧ ಬದುಕಿರುವವರನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸತ್ತವರನ್ನೂ ಹುಟ್ಟದವರನ್ನೂ ನೋಯಿಸುವ ಯುದ್ಧ.
Notice how Arjuna’s sorrow stretches in both directions. Behind the eighteenth verse stood the children of the next generation. Here stand the ancestors of the generations before. Besides, for him this is a war that wounds not only the living, but the dead and the unborn.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ಮರಣಾನಂತರದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಪಿತೃಕಾರ್ಯದ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಮಾನವೀಯ ಸತ್ಯವಿದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕುಳಿತು ಹೋದವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
Whatever our belief about what follows death, there is a simple human truth inside the rites for ancestors. Once a year a family sits together and says aloud the names of those who are gone.
ಹೆಸರು ಹೇಳುವುದು ನೆನಪನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುತ್ತದೆ. ನೆನಪು ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ನೆನಪಿನ ಸರಪಳಿ ತುಂಡಾಗುವುದು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ನರಕದಷ್ಟೇ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕಂಡದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.
Saying a name keeps a memory alive. Memory holds a family together. It is no wonder that the breaking of that chain of memory looked to Arjuna as terrible as hell.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ