ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ನ ಜಾಯತೇ ಮ್ರಿಯತೇ ವಾ ಕದಾಚಿನ್ನಾಯಂ ಭೂತ್ವಾ ಭವಿತಾ ವಾ ನ ಭೂಯಃ।
ಅಜೋ ನಿತ್ಯಃ ಶಾಶ್ವತೋಽಯಂ ಪುರಾಣೋ ನ ಹನ್ಯತೇ ಹನ್ಯಮಾನೇ ಶರೀರೇ ॥ 20 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
न जायते म्रियते वा कदाचिन्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥ 20 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
na jāyate mriyate vā kadācinnāyaṃ bhūtvā bhavitā vā na bhūyaḥ|
ajo nityaḥ śāśvato’yaṃ purāṇo na hanyate hanyamāne śarīre || 20 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ನ ಜಾಯತೇ (न जायते, na jāyate) = ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ (is not born)
- ಮ್ರಿಯತೇ (म्रियते, mriyate) = ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ (does not die)
- ವಾ (वा, vā) = ಅಥವಾ (or)
- ಕದಾಚಿತ್ (कदाचित्, kadācit) = ಎಂದೂ (at any time)
- ನ ಅಯಮ್ ಭೂತ್ವಾ ಭವಿತಾ ವಾ ನ ಭೂಯಃ (न अयम् भूत्वा भविता वा न भूयः, na ayam bhūtvā bhavitā vā na bhūyaḥ) = ಇದು ಹುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲವಾಗುವಂಥದ್ದಲ್ಲ (having been, it will not cease to be again)
- ಅಜಃ (अजः, ajaḥ) = ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದವನು (unborn)
- ನಿತ್ಯಃ (नित्यः, nityaḥ) = ನಿತ್ಯನು (eternal)
- ಶಾಶ್ವತಃ (शाश्वतः, śāśvataḥ) = ಶಾಶ್ವತನು (everlasting)
- ಅಯಮ್ (अयम्, ayam) = ಇವನು (this)
- ಪುರಾಣಃ (पुराणः, purāṇaḥ) = ಪುರಾತನನು (ancient)
- ನ ಹನ್ಯತೇ (न हन्यते, na hanyate) = ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ (is not slain)
- ಹನ್ಯಮಾನೇ ಶರೀರೇ (हन्यमाने शरीरे, hanyamāne śarīre) = ದೇಹ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಾಗಲೂ (when the body is slain)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಇವನು ಎಂದೂ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಇದ್ದು ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲವಾಗುವಂಥವನೂ ಅಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದವನು, ನಿತ್ಯನು, ಶಾಶ್ವತನು, ಪುರಾತನನು. ದೇಹ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಾಗಲೂ ಇವನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
This self is never born and never dies. Having been, it does not cease to be again. Unborn, eternal, everlasting and ancient, it is not slain when the body is slain.
ಶ್ಲೋಕ 2.20ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 2.20
ಆರು ಬಗೆಯ ವಿಕಾರಗಳು ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಹುಟ್ಟುವುದು, ಇರುವುದು, ಬೆಳೆಯುವುದು, ಬದಲಾಗುವುದು, ಸವೆಯುವುದು, ಅಳಿಯುವುದು. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆ ಎಲ್ಲ ವಿಕಾರಗಳನ್ನೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.
The shastras speak of six modifications: being born, existing, growing, changing, wasting away and perishing. Shankaracharya shows how this verse denies each of them in turn.
ಈ ಶ್ಲೋಕವೂ ಕಠೋಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಈ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಇನ್ನೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಬ್ರಹ್ಮನಂಥ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಕಲ್ಪದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಿದೆ. ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅದೂ ಇಲ್ಲ.
The verse also appears in almost the same form in the Katha Upanishad, a parallel Madhvacharya points out directly. Ramanujacharya adds a fine point: even gods such as Brahma are born at the beginning of a cosmic cycle and end with it. The self has not even that.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ, ಸತ್ತ ದಿನ. ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ನಾವು ಎರಡು ದಿನಾಂಕಗಳ ನಡುವೆ ಬರೆದಿಡುತ್ತೇವೆ. ಸಮಾಧಿಯ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತದೆ.
The day of birth and the day of death. We write our lives between two dates, and that is all a gravestone carries.
ಈ ಶ್ಲೋಕ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಆ ಎರಡು ದಿನಾಂಕಗಳಿಗೆ ಸಿಗದ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ. ನಂಬಿಕೆ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಸತ್ತವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುತ್ತದೆ: ಈ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದದ್ದು ಏನು? ಗೀತೆಯ ಉತ್ತರ ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿದೆ.
This verse speaks of something those two dates cannot hold. Whatever our beliefs, when we sit in a house of mourning the same question comes to all of us: what is it that has left this body? The Gita’s answer is in this verse.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ