ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ದೇಹಿನೋಽಸ್ಮಿನ್ಯಥಾ ದೇಹೇ ಕೌಮಾರಂ ಯೌವನಂ ಜರಾ।
ತಥಾ ದೇಹಾಂತರಪ್ರಾಪ್ತಿರ್ಧೀರಸ್ತತ್ರ ನ ಮುಹ್ಯತಿ ॥ 13 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा।
तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥ 13 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
dehino’sminyathā dehe kaumāraṃ yauvanaṃ jarā|
tathā dehāntaraprāptirdhīrastatra na muhyati || 13 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ದೇಹಿನಃ (देहिनः, dehinaḥ) = ದೇಹವುಳ್ಳವನಿಗೆ, ಜೀವಿಗೆ (of the embodied one)
- ಅಸ್ಮಿನ್ (अस्मिन्, asmin) = ಈ (in this)
- ಯಥಾ (यथा, yathā) = ಹೇಗೆ (as)
- ದೇಹೇ (देहे, dehe) = ದೇಹದಲ್ಲಿ (in the body)
- ಕೌಮಾರಮ್ (कौमारम्, kaumāram) = ಬಾಲ್ಯ (childhood)
- ಯೌವನಮ್ (यौवनम्, yauvanam) = ಯೌವನ (youth)
- ಜರಾ (जरा, jarā) = ಮುಪ್ಪು (old age)
- ತಥಾ (तथा, tathā) = ಹಾಗೆಯೇ (so too)
- ದೇಹಾಂತರಪ್ರಾಪ್ತಿಃ (देहान्तरप्राप्तिः, dehāntaraprāptiḥ) = ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು (the getting of another body)
- ಧೀರಃ (धीरः, dhīraḥ) = ಧೀರನು, ಸ್ಥಿರಬುದ್ಧಿಯವನು (the steady one)
- ತತ್ರ (तत्र, tatra) = ಅದರಲ್ಲಿ (about that)
- ನ ಮುಹ್ಯತಿ (न मुह्यति, na muhyati) = ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ (is not deluded)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ದೇಹವುಳ್ಳವನಿಗೆ ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನ ಮತ್ತು ಮುಪ್ಪು ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಿರಬುದ್ಧಿಯವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
For the embodied one there is childhood, youth and old age in this body; so too is the getting of another body. The steady-minded are not deluded by that.
ಶ್ಲೋಕ 2.13ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 2.13
ಗೀತೆಯ ಉಪಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾದದ್ದು. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಅದರ ತರ್ಕವನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ: ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದಾಗ ಆತ್ಮ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಯೌವನ ಬಂದಾಗ ಹೊಸ ಆತ್ಮ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗುವುದು ಅವಸ್ಥೆ, ಉಳಿಯುವುದು ಅದನ್ನು ಕಾಣುವವನು.
This is one of the simplest images in the Gita. Shankaracharya lays out its logic: the self was not destroyed when childhood ended, and no new self was born when youth arrived. What changes is the state; what remains is the one who sees it.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ಶೋಕದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ: ಬಾಲ್ಯ ಹೋಯಿತೆಂದು ಯಾರೂ ಅಳುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹಾಂತರದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಅಳುವುದಿಲ್ಲ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಬಾಲ್ಯದ ಅನುಭವವೂ ಮುಪ್ಪಿನ ಅನುಭವವೂ ಒಬ್ಬನಿಗೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆಯಾದ ಒಬ್ಬ ಅನುಭವಿಸುವವನಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.
Ramanujacharya ties it directly to the question of grief: no one weeps because childhood has gone, and in the same way the wise do not weep over the passage to another body. Madhvacharya takes a further step. Since the experience of childhood and the experience of old age belong to one and the same person, there must be an experiencer distinct from the body.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ದೇಹ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಚರ್ಮದ ಜೀವಕೋಶಗಳು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಕರುಳಿನ ಒಳಪದರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗುತ್ತವೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ದೇಹದ ಬಹುಪಾಲು ಇಂದು ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
The body changes every moment. The cells of our skin renew in weeks, the lining of the gut in days. Most of the body we had ten years ago is not here today.
ಆದರೂ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ಉಳಿದಿದೆ, ಹೆಸರು ಉಳಿದಿದೆ, ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿದಿವೆ. ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ: ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾದರೂ ‘ನಾನು’ ಎಂಬುದು ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅನಿಸುವುದೇಕೆ? ಗೀತೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಬಾಲ್ಯ ಯೌವನ ಮುಪ್ಪುಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತದೆ.
And yet the memory of childhood remains, the name remains, the relationships remain. Think about it: why, when everything has changed, does the I still feel the same? The Gita asks that question by setting it in the row of childhood, youth and age.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ