ಭಗವದ್ಗೀತೆ 2.32 ಅರ್ಥ: ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಚೋಪಪನ್ನಂ

ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಎಂದರೆ ತಾನಾಗಿ ಬಂದದ್ದು, ಕೇಳದೆ ಬಂದದ್ದು ಎಂದು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸಂಧಿಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮುರಿದ ನಂತರವೇ ಈ ಯುದ್ಧ ಬಂದದ್ದು.

Shankaracharya explains yadrichchaya as of its own accord, unasked for. Against the background of the first chapter one may recall that the Pandavas had not wanted this war. It came only after the attempt at peace had broken down.

ಈ ಶ್ಲೋಕ ವೀರಸ್ವರ್ಗದ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಪರಂಪರೆಯ ಮೌಲ್ಯ. ಗೀತೆ ಮೂವತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಶ್ಲೋಕದಿಂದ ಈ ನೆಲೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಕರ್ಮಯೋಗದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅದಲ್ಲದೆ ಎರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ನಲವತ್ತೆರಡರಿಂದ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕನೆಯ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾತನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಟೀಕಿಸುತ್ತಾನೆ.

The verse speaks in the language of the warrior’s heaven, a value of the kshatriya tradition. It should be noted that from verse 39 onwards the Gita moves past this ground towards karma yoga. Besides, in verses 42 to 44 of this same chapter Krishna criticises those who make heaven itself the goal.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ನಾವು ಕೇಳದೆಯೇ ಬಂದೊದಗುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿವೆ. ಹಿರಿಯರ ಆರೈಕೆ, ಮನೆಯ ಹೊಣೆ, ಒಂದು ತಂಡದ ನಾಯಕತ್ವ. ಯಾರೂ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಅದು ಬಂದು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ.

There are responsibilities that arrive without being asked for: the care of an elder, the running of a household, the leading of a team. No one applied for them, and yet there they stand.

ಅಂಥ ಹೊಣೆಗಳನ್ನು ಶಾಪವೆಂದೂ ಭಾವಿಸಬಹುದು, ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ಅವಕಾಶವೆಂದೂ ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಕೆಲಸ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಹೊರುವ ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.

Such a duty can be taken as a curse or as the chance that has come to one’s share. The work does not change. What changes is the back that carries it.