ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಮೋಘಾಶಾ ಮೋಘಕರ್ಮಾಣೋ ಮೋಘಜ್ಞಾನಾ ವಿಚೇತಸಃ।
ರಾಕ್ಷಸೀಮಾಸುರೀಂ ಚೈವ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಮೋಹಿನೀಂ ಶ್ರಿತಾಃ ॥ 12 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः।
राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥ 12 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
moghāśā moghakarmāṇo moghajñānā vicetasaḥ|
rākṣasīmāsurīṃ caiva prakṛtiṃ mohinīṃ śritāḥ || 12 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಮೋಘಾಶಾಃ ಮೋಘಕರ್ಮಾಣಃ (मोघाशाः मोघकर्माणः, moghāśāḥ moghakarmāṇaḥ) = ವ್ಯರ್ಥ ಆಸೆಗಳ, ವ್ಯರ್ಥ ಕರ್ಮಗಳ (of vain hopes, of vain actions)
- ಮೋಘಜ್ಞಾನಾಃ ವಿಚೇತಸಃ (मोघज्ञानाः विचेतसः, moghajñānāḥ vicetasaḥ) = ವ್ಯರ್ಥ ಜ್ಞಾನದ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ (of vain knowledge, without discernment)
- ಮೋಹಿನೀಂ ರಾಕ್ಷಸೀಮ್ ಆಸುರೀಂ ಚ ಏವ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಶ್ರಿತಾಃ (मोहिनीं राक्षसीम् आसुरीं च एव प्रकृतिं श्रिताः, mohinīṃ rākṣasīm āsurīṃ ca eva prakṛtiṃ śritāḥ) = ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ರಾಕ್ಷಸೀ, ಆಸುರೀ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು (resorting to a deluding nature, demonic and devilish)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಅಂಥವರು ವ್ಯರ್ಥ ಆಸೆಗಳ, ವ್ಯರ್ಥ ಕರ್ಮಗಳ, ವ್ಯರ್ಥ ಜ್ಞಾನದ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ ಜನರು. ಅವರು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ರಾಕ್ಷಸೀ, ಆಸುರೀ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
Such people are of vain hopes, vain actions and vain knowledge, without discernment. They resort to a deluding nature, demonic and devilish.
ಶ್ಲೋಕ 9.12ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 9.12
ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಢರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಇದು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಮೋಘ’, ವ್ಯರ್ಥ ಎಂಬ ಪದ ಮೂರು ಬಾರಿ ಬರುತ್ತದೆ: ಆಸೆ, ಕರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ ಮೂರೂ ಫಲವಿಲ್ಲದವು. ಈ ಮಾತುಗಳು ಕಟುವಾಗಿವೆ. ಅವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸದೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
This continues the picture of the deluded from the last verse. The word ‘mogha’, vain, comes three times: hope, action and knowledge are all without fruit. These words are harsh, and we give them here unaltered.
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಭಗವಂತನನ್ನು, ಅಂದರೆ ತಮ್ಮದೇ ಆತ್ಮವನ್ನು, ಅಲಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಾದಿ ಕರ್ಮಗಳೂ ಫಲ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಆಸುರೀ ಪ್ರಕೃತಿ’ ಎಂದರೆ ದೇಹವೇ ಆತ್ಮ ಎಂಬ ನಿಲುವು. ಅದರಿಂದ ‘ಕಡಿ, ಒಡೆ, ಕುಡಿ, ತಿನ್ನು, ಬೇರೆಯವರದನ್ನು ಕಸಿ’ ಎಂಬ ಕ್ರೂರ ನಡತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಈ ಸ್ವಭಾವವೇ ಭಗವಂತನ ಮನುಷ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲರಂತೆ ತಿಳಿದವರು ಯಾವುದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೋ ಅದೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
For Shankara, because they disregard the Lord, who is their own Self, even their rites such as the agnihotra bear no fruit. The ‘devilish nature’ is the view that the body is the self, and from it comes the cruel conduct of ‘cut, break, drink, eat, take what is another’s’. For Ramanuja this very nature hides the compassion present in the Lord’s human form. Whatever those who think him like everyone else set out to achieve comes to nothing.
ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ಭಗವಂತನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರ ಗತಿ ಎಂದು ಓದಿ, ಹದಿನಾರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ‘ತಾನಹಂ ದ್ವಿಷತಃ ಕ್ರೂರಾನ್’ (16.19) ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ.
Madhva reads this as the lot of those who hate the Lord, and sets beside it the sixteenth chapter’s verse ‘tan aham dvishatah kruran’ (16.19).
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
‘ವ್ಯರ್ಥ ಆಸೆ’ ಎಂಬ ಪದ ಇಂದು ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಕಿಲೋ ಇಳಿಸುವ ಪುಡಿ, ಎಲ್ಲ ಕಾಯಿಲೆ ಗುಣಪಡಿಸುವ ಎಣ್ಣೆ, ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅದ್ಭುತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು.
‘Vain hope’ takes new shapes today: a powder that takes off ten kilos in a week, an oil that cures every disease, miracle treatments that arrive on the phone.
ತಪ್ಪಾದ ಕಡೆ ಇಟ್ಟ ಆಸೆ ಹಣವನ್ನೂ, ಸಮಯವನ್ನೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ನೋಡುವುದು ವಿವೇಕದ ಹೆಜ್ಜೆ.
Hope placed in the wrong place takes away money, time and sometimes the chance of proper treatment. Asking a doctor once when we hear of a new cure is a step of good sense.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ