ಭಗವದ್ಗೀತೆ 9.27 ಅರ್ಥ: ಯತ್ಕರೋಷಿ ಯದಶ್ನಾಸಿ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ಎಲೆ ಹೂವುಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಇಡೀ ದಿನಕ್ಕೆ ಹರಡುತ್ತದೆ: ಮಾಡುವುದು, ತಿನ್ನುವುದು, ಹೋಮ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಪೂಜೆಗಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೋ ಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದಲೋ ಈಗಾಗಲೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರೂ ‘ಸ್ವತಃ ಪ್ರಾಪ್ತ’, ಸಹಜವಾಗಿ ಬಂದ ಕೆಲಸ ಎಂದೇ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

In the previous verse the offering was limited to a leaf and a flower. Here it spreads over the whole day: doing, eating, sacrifice, giving, austerity. Sridhara Swami says it plainly: there is no need to go looking for special materials for worship. It is enough to offer him the work one is already doing, whether it comes from one’s nature or from scripture. Shankara too explains it as ‘svatah prapta’, work that has come of itself.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ‘ಅರ್ಪಣೆ’ಯ ಆಳವನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲೌಕಿಕವಾಗಲಿ ವೈದಿಕವಾಗಲಿ, ಪ್ರತಿ ಕರ್ಮದಲ್ಲೂ ಮೂರು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕು: ‘ಮಾಡುವವನು ನಾನು’ ಎಂಬ ಕರ್ತೃತ್ವ, ‘ಫಲ ಉಣ್ಣುವವನು ನಾನು’ ಎಂಬ ಭೋಕ್ತೃತ್ವ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಗೊಳ್ಳುವ ದೇವತೆಯ ಆರಾಧ್ಯತ್ವ. ಮಾಡುವವನು, ಉಣ್ಣುವವನು, ಪೂಜಿಸುವವನು, ಪೂಜೆಗೊಳ್ಳುವ ದೇವತೆಗಳು, ಪೂಜೆಯ ಕ್ರಿಯೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಅಧೀನ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡುವುದೇ ಅರ್ಪಣೆ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ಟಿಪ್ಪಣಿ ‘ಆದ್ದರಿಂದ’ ಎಂಬ ಒಂದು ಜೋಡಣೆಯ ಪದ ಮಾತ್ರ: ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಅವನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸು.

Ramanuja unfolds the depth of ‘offering’. In every act, worldly or Vedic, three things are to be handed over to him: the sense of agency, ‘I am the doer’, the sense of enjoyment, ‘I am the one who reaps the fruit’, and the standing of the deity who is worshipped. To reflect with love that the doer, the enjoyer, the worshipper, the deities worshipped and the act of worship all depend on his will: that is offering. Madhva’s note is a single linking word, ‘therefore’: because he accepts what is given with devotion, offer everything to him.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಈ ಶ್ಲೋಕ ಪೂಜೆಯನ್ನು ದೇವರ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ತರುತ್ತದೆ. ಅಡುಗೆ, ಕಚೇರಿಯ ಕಡತ, ಹೊಲದ ಕೆಲಸ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ, ಯಾವುದನ್ನೂ ಅರ್ಪಣೆಯಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು.

This verse carries worship out of the shrine room. Cooking, the office file, work in the field, a night shift at the hospital: any of these can be done as an offering.

ತಿನ್ನುವುದೂ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಊಟದ ಮೊದಲು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳುವ ಪದ್ಧತಿ ಈ ಭಾವದ ಸರಳ ರೂಪ. ಅರ್ಪಣೆಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಕಡಿಮೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅರೆಬರೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಾರೂ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

It is worth noticing that eating is included here. The custom of pausing a moment before a meal to give thanks is a simple form of this spirit. Work done as an offering leaves little room for carelessness, for no one gives half-done work as a gift.