ಭಗವದ್ಗೀತೆ 9.1 ಅರ್ಥ: ಇದಂ ತು ತೇ ಗುಹ್ಯತಮಂ

ಏಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವೂ ‘ಜ್ಞಾನಂ ತೇಽಹಂ ಸವಿಜ್ಞಾನಂ’ ಎಂದೇ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ‘ಗುಹ್ಯತಮ’, ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯ ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣದೊಂದಿಗೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಏಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

The seventh chapter too opened with ‘jnanam te ‘ham savijnanam’. The same words return here with the adjective ‘guhyatama’, most secret. Madhva states the purpose of this chapter in a single line: here the Lord makes clear what the seventh chapter said.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ‘ಇದಂ’ ಎಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ, ‘ತು’ ಎಂಬ ಪದ ಅದನ್ನು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ನೇರ ಸಾಧನ ಎಂದು ‘ವಾಸುದೇವಃ ಸರ್ವಂ’, ‘ಏಕಮೇವಾದ್ವಿತೀಯಂ’ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅವರು ಆಧಾರವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ‘ವಿಜ್ಞಾನ’ ಅವರಿಗೆ ಅನುಭವ, ‘ಅಶುಭ’ ಸಂಸಾರದ ಬಂಧನ.

For Shankara ‘idam’, this, is the knowledge of Brahman, and the word ‘tu’ sets it apart from everything else. He cites ‘vasudevah sarvam’ and ‘ekam evadvitiyam’ to show that this alone is the direct means to liberation. ‘Vijnana’ for him is direct experience, and ‘ashubha’ the bondage of samsara.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಈ ಗುಹ್ಯತಮ ಜ್ಞಾನ ಭಕ್ತಿರೂಪದ ಉಪಾಸನೆ, ‘ವಿಜ್ಞಾನ’ ಆ ಉಪಾಸನೆಯ ವಿಶೇಷಗಳ ತಿಳಿವು. ‘ಅನಸೂಯು’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸುಂದರವಾದ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ: ಭಗವಂತನ ಅಳತೆಯಿಲ್ಲದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ‘ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬಹುದು’ ಎಂದು ಒಪ್ಪುವ ಮನಸ್ಸು. ‘ಅಶುಭ’ ಎಂದರೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೇರುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾದ ಎಲ್ಲವೂ.

For Ramanuja this most secret knowledge is worship in the form of devotion, and ‘vijnana’ is knowledge of the particulars of that worship. He gives a lovely sense to ‘anasuyu’: a mind that hears of the Lord’s boundless greatness and accepts that it may well be so. ‘Ashubha’ is everything that stands in the way of reaching the Lord.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

‘ಅಸೂಯೆ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳುಗನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಂದು ಪಾಠ. ಹೇಳುವವರ ತಪ್ಪು ಹುಡುಕಲೆಂದೇ ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತೂ ಒಳಗೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

‘I shall tell you, who do not cavil’ is a lesson about the listener too. To a mind that listens only to find fault with the speaker, no good word sinks in.

ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಇದು ನಿಜ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದು ಬೇರೆ, ಮೊದಲೇ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಕೇಳುವುದು ಬೇರೆ. ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳಿ, ಸಂದೇಹ ಬಂದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಿಯುವುದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅರ್ಧ ಯಶಸ್ಸು.

This holds for a doctor’s advice too. Asking questions is one thing, listening with suspicion already in place is another. Listening with an open mind, and asking plainly where a doubt arises, is half the success of treatment.