ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಶ್ರದ್ಧಾವಾಁಲ್ಲಭತೇ ಜ್ಞಾನಂ ತತ್ಪರಃ ಸಂಯತೇಂದ್ರಿಯಃ।
ಜ್ಞಾನಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಪರಾಂ ಶಾಂತಿಮಚಿರೇಣಾಧಿಗಚ್ಛತಿ ॥ 39 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
श्रद्धावाँल्लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः।
ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ॥ 39 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
śraddhāvām̐llabhate jñānaṃ tatparaḥ saṃyatendriyaḥ|
jñānaṃ labdhvā parāṃ śāntimacireṇādhigacchati || 39 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಶ್ರದ್ಧಾವಾನ್ ಲಭತೇ ಜ್ಞಾನಮ್ (श्रद्धावान् लभते ज्ञानम्, śraddhāvān labhate jñānam) = ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ (one with faith gains knowledge)
- ತತ್ಪರಃ (तत्परः, tatparaḥ) = ಅದರಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿದವನು (intent on it)
- ಸಂಯತೇಂದ್ರಿಯಃ (संयतेन्द्रियः, saṃyatendriyaḥ) = ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದವನು (with senses restrained)
- ಜ್ಞಾನಮ್ ಲಬ್ಧ್ವಾ (ज्ञानम् लब्ध्वा, jñānam labdhvā) = ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು (having gained knowledge)
- ಪರಾಮ್ ಶಾಂತಿಮ್ ಅಚಿರೇಣ ಅಧಿಗಚ್ಛತಿ (पराम् शान्तिम् अचिरेण अधिगच्छति, parām śāntim acireṇa adhigacchati) = ಬೇಗನೆ ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ (soon attains supreme peace)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವನು, ಅದರಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿದವನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದವನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಬೇಗನೆ ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
One with faith, intent on it, with senses restrained, gains knowledge. Having gained knowledge, he soon attains supreme peace.
ಚಿಂತನ (Reflection)
ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ಗುಣಗಳು ಹಿಂದಿನದು ಬಿಟ್ಟ ಕೊರತೆಯನ್ನು ತುಂಬುತ್ತವೆ ಎಂದು ಶಂಕರರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರದ್ಧೆ ಇದ್ದವನೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಬಹುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ‘ತತ್ಪರ’: ಅಂದರೆ ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ಹೋಗುವುದು ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವನು. ತತ್ಪರನಾದವನೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲದವನಾಗಿರಬಹುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಸಂಯತೇಂದ್ರಿಯ’. ನಮಸ್ಕಾರ ಮೊದಲಾದವು ಹೊರಗಿನವು ಮತ್ತು ಅವು ತಪ್ಪಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ್ನು ನಟಿಸಬಹುದು; ಶ್ರದ್ಧೆ ಮೊದಲಾದವು ಹಾಗಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವು ಖಚಿತ ಉಪಾಯ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು. ‘ಪರಮ ಶಾಂತಿ’ ಎಂದರೆ ಮೋಕ್ಷ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು; ಅದು ಬೇಗನೆ ಬರುತ್ತದೆ.
Shankara reads the second and third qualities as each closing a gap left by the one before. A man of faith may still go slowly, so: intent on it, keen in approaching the guru and the rest. An intent man may not have mastered his senses, so: senses restrained. Prostration and the rest are outward and can fail, for they can be put on; not so faith and the rest, so these, he says, are the sure means. The supreme peace, he says, is liberation, and it comes soon.
ಶ್ರೀ ಶಂಕರ ಭಗವತ್ಪಾದರ ಭಗವದ್ಗೀತಾ ಭಾಷ್ಯ
Sri Shankara Bhagavatpada, Bhagavad Gita Bhashya
ಶ್ಲೋಕ 4.39ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 4.39
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಮೂರು ಅರ್ಹತೆಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನದರ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನದು ತುಂಬುವಂತೆ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರದ್ಧೆ ಇದ್ದರೂ ಕೆಲವರು ನಿಧಾನ, ಅದಕ್ಕೇ ‘ತತ್ಪರ’, ಅಂದರೆ ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ಹೋಗುವಂಥ ಉಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು. ತತ್ಪರನಾದರೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಅದಕ್ಕೇ ‘ಸಂಯತೇಂದ್ರಿಯ’. ಮೂರೂ ಇದ್ದವನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಖಂಡಿತ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Shankara reads the three qualifications so that each fills the gap left by the last. Some have faith but are slow, hence ‘intent on it’, engaged in the means such as approaching a teacher. One may be intent and yet not master the senses, hence ‘with senses restrained’. One who has all three surely gains knowledge.
ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾತು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ನಮಸ್ಕಾರ ಮೊದಲಾದವು ಹೊರಗಿನವು, ಅವುಗಳನ್ನು ನಟಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯ. ಶ್ರದ್ಧೆ, ತತ್ಪರತೆ, ಇಂದ್ರಿಯಸಂಯಮ ಇವುಗಳನ್ನು ನಟಿಸಲಾಗದು, ಆದ್ದರಿಂದ ಇವೇ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಖಚಿತವಾದ ಉಪಾಯ.
He adds another subtle point. Prostration and the rest, mentioned earlier, are outward, and can even be feigned. Faith, being intent, and restraint of the senses cannot be feigned; so these are the sure means to knowledge.
ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ‘ಗುರುವು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆಸ್ತಿಕ್ಯಬುದ್ಧಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನ ಬರುವವರೆಗೆ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಕರ್ಮಯೋಗ; ಅದು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದೇನೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಪರಮ ಶಾಂತಿ’ ಎಂದರೆ ‘ಮೋಕ್ಷ’ ಎಂದು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರೂ ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
Sridhara Swami defines faith as ‘a believing mind towards what the teacher has taught’. Until knowledge comes, karma yoga for purification; once it comes, nothing remains to be done. Shankara and Sridhara Swami both say ‘supreme peace’ means ‘liberation’.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ಉಪದೇಶದಿಂದ ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಯುವ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಓದುತ್ತಾರೆ: ಶ್ರದ್ಧೆ, ಅದರಲ್ಲೇ ನೆಲೆನಿಂತ ಮನಸ್ಸು, ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಹಿಂದೆಗೆದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಇದ್ದಾಗ ಅದು ಬೇಗನೆ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆಮೇಲೆ ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣ.
Ramanuja reads this as the way knowledge received through teaching grows: with faith, a mind held steadily to it, and senses withdrawn from other things, it soon ripens, and then comes the supreme nirvana.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ‘ನಟಿಸಲಾಗದ್ದು’ ಎಂಬ ಗಮನಿಕೆ ಆಳವಾದದ್ದು. ಹೊರಗಿನ ವಿನಯವನ್ನು ಯಾರೂ ತೋರಿಸಬಹುದು. ಒಳಗಿನ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
Shankara’s observation about what ‘cannot be feigned’ runs deep. Anyone can show outward humility. Inner faith and steadiness reveal themselves in time.
ಇಲ್ಲಿನ ಶ್ರದ್ಧೆ ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡಬೇಕು. ಕೆಲವೇ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಹಿಂದೆ ‘ಪರಿಪ್ರಶ್ನ’ವನ್ನು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಬೇಡಿತ್ತು. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಬದ್ಧತೆಯೇ ಶ್ರದ್ಧೆ.
It is worth remembering that faith here is not blind belief. Only a few verses earlier the Bhagavad Gita asked for ‘thorough questioning’. Faith is the commitment to stay on the path while still asking questions.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ