ಭಗವದ್ಗೀತೆ 3.3 ಅರ್ಥ: ಲೋಕೇಽಸ್ಮಿಂದ್ವಿವಿಧಾ ನಿಷ್ಠಾ

ಇಡೀ ಅಧ್ಯಾಯದ ತಿರುಳು ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಓದಿನಲ್ಲಿದೆ, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಆಚಾರ್ಯರ ದಾರಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

The whole chapter turns on how this verse is read, and it is here that the acharyas part most clearly.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇವು ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಿಷ್ಠೆಗಳು. ಆತ್ಮ ಅನಾತ್ಮಗಳ ವಿವೇಕ ಬಂದವರು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದಲೇ ಸಂನ್ಯಾಸ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು, ಪರಮಹಂಸ ಪರಿವ್ರಾಜಕರು, ಇವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನಯೋಗ. ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಕರ್ಮಯೋಗ. ಒಬ್ಬನೇ ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

For Shankara these are two distinct standings for two distinct kinds of people. The yoga of knowledge belongs to those who have the discrimination between self and not-self, who took up renunciation straight from the student stage, the wandering monks settled in Brahman alone. The yoga of action belongs to those who act. He presses the point that one and the same person carrying both together is not what is being taught here.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇವು ಸಮಾನ ಸ್ಥಾನದ ಎರಡು ದಾರಿಗಳಲ್ಲ. ಮೋಕ್ಷದ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ಯಾರಿಗೂ ಜ್ಞಾನಯೋಗದ ಅಧಿಕಾರ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಫಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಪರಮಪುರುಷನ ಆರಾಧನೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಕೊಳೆ ತೊಳೆದ ಮೇಲೆಯೇ ಆ ಅಧಿಕಾರ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಂಖ್ಯ ಎಂದರೆ ಆತ್ಮದ ಒಂದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಬುದ್ಧಿ ಉಳ್ಳವರು, ಯೋಗಿಗಳೆಂದರೆ ಬುದ್ಧಿ ಇನ್ನೂ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಚದುರಿರುವವರು ಎಂಬುದು ಅವರ ವಿವರಣೆ.

For Ramanuja these are not two paths of equal standing. Merely wanting liberation does not qualify anyone for the yoga of knowledge. That qualification comes only after the mind’s stain has been washed away by work done without desire for its fruit, as worship of the Supreme Person. Sankhyas, in his reading, are those whose understanding already rests on the self alone; yogis are those whose understanding is still scattered among objects.

ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ನಡುವಿನ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ: ನಿಷ್ಠೆ ಒಂದೇ, ಅದರ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಎರಡು, ಮತ್ತು ಆ ಭೇದ ಅಂತಃಕರಣದ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತವರು ಸನಕಾದಿಗಳು, ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದವರು ಜನಕಾದಿಗಳು. ‘ನೀನು ಸನಕನಲ್ಲ, ಜನಕ’ ಎಂಬುದೇ ಕೃಷ್ಣನ ಉತ್ತರ ಎಂದು ಅವರು ಓದುತ್ತಾರೆ.

Sridhara Swami takes a middle road: the standing is one, its modes are two, and what divides them is the purity of the inner instrument. Madhva puts it through persons: Sanaka and his brothers stood in knowledge having left household duty, while Janaka and those like him became knowers while standing inside their work. Krishna’s answer, on his reading, is simply that Arjuna is a Janaka, not a Sanaka.

ಯಾವ ಓದು ಸರಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು ಈ ಪುಟದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಈ ಮೂರು ದಾರಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಅಧ್ಯಾಯ ಹೆಚ್ಚು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ.

Deciding between these readings is not this page’s work. But holding all three in mind opens the chapter considerably as it goes on.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಒಂದೇ ಗುರಿಗೆ ಎರಡು ಸ್ವಭಾವಗಳಿಗೆ ಎರಡು ದಾರಿ ಎಂಬುದು ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಸರಳ ಸಾರ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮೊದಲು ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

One goal, two temperaments, two roads. That is the plain sense of the verse. Some people must understand a thing before they will touch it. Others only understand it once they have their hands in it.

ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಅಳತೆಗೋಲಿನಿಂದ ಅಳೆಯುವುದು ತಪ್ಪು. ಕಲಿಸುವವರಿಗೆ ಇದು ಮುಖ್ಯ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ತನ್ನದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವುದೇ ಕಲಿಸುವಿಕೆ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ದಾರಿಗೆ ಎಳೆಯುವುದಲ್ಲ.

Measuring both by the same yardstick is a mistake, and this matters most to anyone who teaches. Teaching is walking each person down their own road, not dragging everyone down one.