ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಪ್ರಕೃತೇಃ ಕ್ರಿಯಮಾಣಾನಿ ಗುಣೈಃ ಕರ್ಮಾಣಿ ಸರ್ವಶಃ।
ಅಹಂಕಾರವಿಮೂಢಾತ್ಮಾ ಕರ್ತಾಹಮಿತಿ ಮನ್ಯತೇ ॥ 27 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
प्रकृतेः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि सर्वशः।
अहङ्कारविमूढात्मा कर्ताहमिति मन्यते ॥ 27 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
prakṛteḥ kriyamāṇāni guṇaiḥ karmāṇi sarvaśaḥ|
ahaṅkāravimūḍhātmā kartāhamiti manyate || 27 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಪ್ರಕೃತೇಃ ಗುಣೈಃ (प्रकृतेः गुणैः, prakṛteḥ guṇaiḥ) = ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ (by the qualities of nature)
- ಕ್ರಿಯಮಾಣಾನಿ (क्रियमाणानि, kriyamāṇāni) = ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ (being done)
- ಕರ್ಮಾಣಿ (कर्माणि, karmāṇi) = ಕರ್ಮಗಳು (actions)
- ಸರ್ವಶಃ (सर्वशः, sarvaśaḥ) = ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ (in every way)
- ಅಹಂಕಾರವಿಮೂಢಾತ್ಮಾ (अहङ्कारविमूढात्मा, ahaṅkāravimūḍhātmā) = ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಂಕಾದ ಮನಸ್ಸಿನವನು (one whose mind is deluded by the I-sense)
- ಕರ್ತಾ ಅಹಮ್ ಇತಿ (कर्ता अहम् इति, kartā aham iti) = ನಾನೇ ಮಾಡುವವನು ಎಂದು (that I am the doer)
- ಮನ್ಯತೇ (मन्यते, manyate) = ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ (thinks)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಕರ್ಮಗಳು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಂಕಾದ ಮನಸ್ಸಿನವನು ‘ನಾನೇ ಮಾಡುವವನು’ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
Actions are done in every way by the qualities of nature. One whose mind is deluded by the I-sense thinks: I am the doer.
ಶ್ಲೋಕ 3.27ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 3.27
ಗುಣ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅರ್ಥ ಸಾಧ್ಯ, ಮತ್ತು ಆಚಾರ್ಯರು ಎರಡು ಕಡೆ ಹಂಚಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
The word guna can be taken two ways here, and the acharyas divide between them.
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದರೆ ಪ್ರಧಾನ, ಅಂದರೆ ಸತ್ತ್ವ ರಜಸ್ಸು ತಮಸ್ಸುಗಳ ಸಮಸ್ಥಿತಿ, ಮತ್ತು ಗುಣಗಳೆಂದರೆ ಅದರ ವಿಕಾರಗಳಾದ ದೇಹ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳೂ ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರೂ ಗುಣ ಎಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೇ ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಸತ್ತ್ವಾದಿ ಗುಣಗಳೆಂದೇ ಓದುತ್ತಾರೆ.
For Shankara prakriti is pradhana, the equilibrium of sattva, rajas and tamas, and the gunas are its modifications, the body and the organs. Sridhara Swami and Madhva both say straightforwardly that the gunas here are the senses. Ramanuja reads them as sattva and the rest.
ಅಹಂಕಾರ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ದೇಹ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಗುಂಪನ್ನೇ ‘ನಾನು’ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ಪ್ರತ್ಯಯ. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಇನ್ನೂ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ‘ನಾನು’ ಅಲ್ಲದ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನವೇ ಅಹಂಕಾರ.
Shankara defines ahankara exactly: the notion that takes the aggregate of body and organs to be ‘I’. Ramanuja says it even more briefly: ahankara is the conceit of ‘I’ in prakriti, which is not the I.
ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಆದರೆ ಚೂಪಾದ ಮಾತನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ: ‘ಪ್ರತಿಬಿಂಬಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲ.’ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿನ ಬಿಂಬ ಕೈ ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ.
Madhva adds a small, sharp line: there is no action for a reflection. The image in the mirror does not raise its hand.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
‘ನಾನು ಮಾಡಿದೆ’ ಎಂಬುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ಅರ್ಧ ಸತ್ಯ. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹೊಗಳಿಕೆ ಶಸ್ತ್ರವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅರಿವಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟವರು, ದಾದಿಯರು, ಉಪಕರಣ ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿದವರು, ರಕ್ತ ಕೊಟ್ಟವರು, ಮತ್ತು ಗುಣವಾಗುವ ದೇಹ, ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಕೈಗಳು ಏನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
‘I did it’ is not false, but it is half the truth. After an operation the praise goes to the surgeon. Yet without the anaesthetist, the nurses, the people who sterilised the instruments, the donors of the blood, and a body that heals, those hands would have achieved nothing.
ಈ ಶ್ಲೋಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ತೆಗೆದುಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು ‘ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ’ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು. ಆ ಭ್ರಮೆ ಹೋದರೆ ಗೆದ್ದಾಗ ಸೊಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ, ಸೋತಾಗ ಕುಸಿತವೂ ಕಡಿಮೆ.
This verse is not removing responsibility. What it removes is the illusion that everything came from me. Once that goes, there is less swagger in winning and less collapse in losing.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ