ಭಗವದ್ಗೀತೆ 3.30 ಅರ್ಥ: ಮಯಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಕರ್ಮಾಣಿ

ಇಡೀ ವಿಭಾಗದ ತೀರ್ಮಾನ ಇದು. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ತತ್ತ್ವವಿದನೂ ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ನೀನಂತೂ ಇನ್ನೂ ತತ್ತ್ವವಿದನಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ಮವನ್ನೇ ಮಾಡು.

This is the conclusion of the whole section. Sridhara Swami says it directly: even the knower of the truth must act, and you are not yet a knower of the truth, so act.

‘ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ವಾಸುದೇವನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಎಂದು ಓದುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾತ್ಮಚೇತಸ್ಸನ್ನು ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿ ಎಂದು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ: ‘ಈಶ್ವರನಿಗಾಗಿ ಸೇವಕನಂತೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಅದನ್ನು ‘ಅಂತರ್ಯಾಮಿಗೆ ಅಧೀನನಾಗಿ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂಬ ದೃಷ್ಟಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

Shankara reads ‘laying down in me’ as laying them down in Vasudeva, the Supreme Lord, and unpacks adhyatma-chetas as the discriminating understanding: ‘I do this for the Lord, as a servant does.’ Sridhara Swami phrases it as the outlook that ‘I act as one subject to the Inner Ruler.’

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಇಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯ ಇಡೀ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ‘ಒಳಗೆ ಹೊಕ್ಕ ಶಾಸ್ತಾ, ಜನರ ಸರ್ವಾತ್ಮ’ ಎಂಬ ತೈತ್ತಿರೀಯ ಆರಣ್ಯಕದ ಮಾತನ್ನೂ, ‘ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆತ್ಮವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದ ನಿಯಮಿಸುವವನು’ ಎಂಬ ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕದ ಮಾತನ್ನೂ ಅವರು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜೀವ ಭಗವಂತನ ಶರೀರ, ಅವನೇ ಅದನ್ನು ನಡೆಸುವವನು ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಚೇತಸ್ಸು.

Ramanuja opens his whole doctrine of the indweller here. He quotes the Taittiriya Aranyaka on the ruler who has entered within, the self of all, and the Brihadaranyaka on the one who stands within the self and rules the self from within. The individual self is the Lord’s body and he is the one who moves it: that is the adhyatma-chetas here.

ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ಪದವಿಭಾಗ ಸ್ಪಷ್ಟ: ಸಂನ್ಯಾಸ ಎಂದರೆ ‘ಭಗವಂತನೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ, ನಿರ್ಮಮತೆ ಎಂದರೆ ‘ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ. ಭ್ರಾಂತಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಅವನಲ್ಲೇ ಬಿಡುವುದು.

Madhva’s division of the words is clean: sannyasa is the sense that the Lord does it, and freedom from mineness is the sense that I am not doing it. What delusion has laid on the individual self is left with him.

ವಿಗತಜ್ವರ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ‘ಸಂತಾಪವಿಲ್ಲದವನು, ಶೋಕವಿಲ್ಲದವನು’ ಎಂದು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

Shankara unpacks vigata-jvarah as free of anguish, free of grief.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಜ್ವರ ಎಂಬ ಪದದ ಆಯ್ಕೆ ಗಮನಾರ್ಹ. ಆತಂಕ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ದೇಹದಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಎದೆಬಡಿತ, ಬೆವರು, ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು.

The choice of the word fever is worth noticing. Anxiety does not stay in the mind. It shows in the body too: the racing heart, the sweat, the sleepless nights.

ಗೀತೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಪರಿಹಾರ ಕೆಲಸ ಬಿಡುವುದಲ್ಲ, ಫಲದ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸುವುದು. ಆದರೆ ಆತಂಕ ಮಿತಿಮೀರಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕನ್ನೇ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಶ್ಲೋಕ ಔಷಧದ ಬದಲಿಯಲ್ಲ, ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಾಣುವುದೇ ಸರಿ.

What the Gita offers here is not giving up the work but setting down the weight of the result. Still, when anxiety grows past bounds and blocks ordinary life, that may be a condition needing treatment. There a verse is no substitute for medicine, and seeing a doctor is the right step.