ಭಗವದ್ಗೀತೆ 2.1 ಅರ್ಥ: ತಂ ತಥಾ

ಎರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಶುರುವಾಗುವುದು ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯ ದೃಶ್ಯದಿಂದಲೇ. ಒಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ‘ಕೃಪಯಾ ಪರಯಾ ಆವಿಷ್ಟಃ’ ಎಂದು ಸಂಜಯ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದ. ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪದ ಬರುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸೇರಿದೆ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಇದನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ: ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಕಲಕಿದ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವನು.

The second chapter opens on the closing scene of the first. In verse 1.28 Sanjaya described Arjuna as kripaya paraya avishtah, overcome by deep compassion. The same word returns here, with tears added. Sridhara Swami spells it out simply: one whose eyes are filled with tears and troubled.

ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮಧುಸೂದನ ಎಂದು ಕರೆದಿರುವುದನ್ನು ಹಲವು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಧು ಎಂಬ ಅಸುರನನ್ನು ಕೊಂದವನು ಈಗ ಅರ್ಜುನನೊಳಗಿನ ಮೋಹವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಧ್ವನಿ ಆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಓದುತ್ತಾರೆ. ಅದಲ್ಲದೆ ಗೀತೆಯ ಉಪದೇಶ ಶುರುವಾಗುವುದು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಒಂದು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೆನಪಿಡಬಹುದು.

Many commentators note that Krishna is called Madhusudana here. They read a hint in the name: the one who killed the asura Madhu is now about to kill the delusion inside Arjuna. Besides, it is worth remembering that the teaching of the Gita begins not from a question but from tears.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಅಳುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬರ ಎದುರು ನಿಂತಾಗ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಏನಿರುತ್ತದೆ? ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಕೂಡಲೇ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅಥವಾ ‘ಅಳಬೇಡಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

What is our first response when we stand before someone who is weeping? Most of us begin at once to console, or say do not cry.

ಕೃಷ್ಣ ಮಾತಾಡುವ ಮೊದಲು ಒಂದು ಇಡೀ ಅಧ್ಯಾಯದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ಮೊದಲು ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದೂ ಕಣ್ಣೀರನ್ನೇ. ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುವ ಆತುರಕ್ಕಿಂತ, ಅಳುವನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

Krishna had listened for a whole chapter before speaking. Even here, what he sees before he speaks is the tears. The patience to notice the weeping works better than the hurry to console.