ಭಗವದ್ಗೀತೆ 5.22 ಅರ್ಥ: ಯೇ ಹಿ ಸಂಸ್ಪರ್ಶಜಾ ಭೋಗಾ

ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಒಂದು, ಈ ಭೋಗಗಳು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಎರಡು, ಅವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಮುಗಿಯುತ್ತವೆ. ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಶುರು, ಬೇರ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅಂತ್ಯ, ನಡುವಿನ ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ ಅವುಗಳ ಬದುಕು ಎಂದು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

There are two reasons here. First, these enjoyments lead to sorrow. Second, they begin and they end. Shankara explains that they begin when a sense meets its object and end when they part, and live only in the moment between.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ನಿಲುವು ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಠಿಣ. ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸುಖದ ವಾಸನೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು ವಿಷಯಗಳೆಂಬ ಮರೀಚಿಕೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆಗೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ದಾರಿಗೆ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟದ, ತಡೆಯಲಾಗದ ಶತ್ರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯತ್ನ ಬೇಕು ಎಂದು ಮುಂದಿನ ಶ್ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇತುವೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

Shankara’s position here is very severe. Knowing that there is not even a whiff of happiness in samsara, he says, one should draw the senses back from the mirage of sense objects. This is the hardest and most unstoppable enemy of the path to the good, and so it calls for extra effort, he says, bridging to the next verse.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಯಮದ್ದು: ಈ ಭೋಗಗಳ ಪರಿಣಾಮ ದುಃಖ, ಅವು ಅಲ್ಪಕಾಲದವು, ಅವುಗಳ ನಿಜಸ್ವರೂಪ ತಿಳಿದವನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಅವು ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಅಸೂಯೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇದು ಸಂನ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಮಭೋಗದ ನಿಂದೆ.

Ramanuja is more measured: these enjoyments end in sorrow, they are short-lived, and one who knows their true nature does not delight in them. Sridhara Swami adds another point: even in the moment of enjoying them, they are shot through with rivalry and envy. For Madhva this is a censure of sensual enjoyment for the sake of renunciation.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿ, ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ವೀಡಿಯೊ, ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಟ. ಈ ಸುಖಗಳ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಗುಣವೆಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಅದೇ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಉಳಿಯುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಯಕೆ. ‘ದುಃಖಯೋನಿ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೂ ಹತ್ತಿರದ್ದು.

A sweet, one video after another, one more glass. A strange quality of these pleasures is that each time it takes a little more to get the same satisfaction, and when it is over what remains is more wanting. ‘Womb of sorrow’ is close to life today.

ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಊಟ, ಸಂಗೀತ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷವನ್ನೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಆದೇಶವಾಗಿ ಓದಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಗೀತೆಯೇ ಹಿತಮಿತವಾದ ಊಟ ಮತ್ತು ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಯೋಗದ ಭಾಗ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಎಚ್ಚರ ‘ರಮಿಸುವ’ದರ ಬಗ್ಗೆ, ಅಂದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲೇ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವುದರ ಬಗ್ಗೆ.

But this need not be read as an order to reject the joy of food, music or love. In the sixth chapter the Gita itself calls moderate eating and sleeping a part of yoga. The warning here is about ‘delighting’ in them, that is, looking for the meaning of life in them.