ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಅನಾದಿತ್ವಾನ್ನಿರ್ಗುಣತ್ವಾತ್ಪರಮಾತ್ಮಾಯಮವ್ಯಯಃ।
ಶರೀರಸ್ಥೋಽಪಿ ಕೌಂತೇಯ ನ ಕರೋತಿ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ ॥ 31 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
अनादित्वान्निर्गुणत्वात्परमात्मायमव्ययः।
शरीरस्थोऽपि कौन्तेय न करोति न लिप्यते ॥ 31 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
anāditvānnirguṇatvātparamātmāyamavyayaḥ|
śarīrastho’pi kaunteya na karoti na lipyate || 31 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಅನಾದಿತ್ವಾತ್ ನಿರ್ಗುಣತ್ವಾತ್ (अनादित्वात् निर्गुणत्वात्, anāditvāt nirguṇatvāt) = ಆದಿಯಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ, ಗುಣರಹಿತವಾದ್ದರಿಂದ (being beginningless and free of the gunas)
- ಅಯಂ ಪರಮಾತ್ಮಾ ಅವ್ಯಯಃ (अयं परमात्मा अव्ययः, ayaṃ paramātmā avyayaḥ) = ಈ ಪರಮಾತ್ಮ ಅವ್ಯಯ (this supreme Self is imperishable)
- ಕೌಂತೇಯ ಶರೀರಸ್ಥಃ ಅಪಿ (कौन्तेय शरीरस्थः अपि, kaunteya śarīrasthaḥ api) = ಕೌಂತೇಯ, ಶರೀರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ (though dwelling in the body, O son of Kunti)
- ನ ಕರೋತಿ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ (न करोति न लिप्यते, na karoti na lipyate) = ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ (it neither acts nor is tainted)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಆದಿಯಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ, ಗುಣರಹಿತವಾದ್ದರಿಂದ ಈ ಪರಮಾತ್ಮ ಅವ್ಯಯ. ಕೌಂತೇಯ, ಅದು ಶರೀರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
Being beginningless and free of the gunas, this supreme Self is imperishable. Though it dwells in the body, O son of Kunti, it neither acts nor is tainted.
ಶ್ಲೋಕ 13.31ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 13.31
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಎರಡು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ: ಆದಿಯುಳ್ಳದ್ದು ತಾನಾಗಿಯೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಅನಾದಿ ಮತ್ತು ಅಂಗರಹಿತ. ಗುಣಗಳುಳ್ಳದ್ದು ಗುಣಗಳು ಕಳೆದಾಗ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ನಿರ್ಗುಣ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವ್ಯಯ. ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅದು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾಡದ್ದರಿಂದ ಕರ್ಮಫಲಕ್ಕೆ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಇದನ್ನು ಭಗವಂತನ ಬಗ್ಗೆ ಓದುತ್ತಾರೆ: ಆದಿಯುಳ್ಳದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವಂಥದ್ದು, ಗುಣಾತ್ಮಕವಾದದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಲೌಕಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲ.
Shankara unfolds two reasons: what has a beginning perishes of itself, and this is beginningless and without parts, what has qualities perishes when the qualities go, and this is without the gunas. Therefore it is imperishable. Though it appears to be in the body it does not act, and since it does not act it is not tainted by the fruit of action. Madhva reads this as about the Lord: what has a beginning is mostly perishable and made of the gunas, and he has no worldly action.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ‘ಪರಮಾತ್ಮ’ ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ ಜೀವಾತ್ಮ, ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ‘ಪರ’. ಅದು ಆರಂಭವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ವ್ಯಯವಿಲ್ಲ, ಸತ್ತ್ವಾದಿ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ದೇಹದ ಸ್ವಭಾವಗಳಿಗೆ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಇದನ್ನು ಒಂದು ಸಂದೇಹಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ: ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿರುವಾಗ ದೇಹ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಸುಖದುಃಖದ ವೈಷಮ್ಯ ತಪ್ಪದಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅನಾದಿ, ನಿರ್ಗುಣ.
For Ramanuja the ‘supreme self’ here is the individual self described in its own nature, set apart from the body, ‘supreme’ in relation to the body. Having no beginning it has no decay, and having no gunas such as sattva it is not tainted by the nature of the body. Sridhara Swami calls this the answer to a doubt: while in samsara, is not the inequality of pleasure and pain unavoidable through connection with body and action? No, for it is beginningless and free of the gunas.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
‘ನ ಲಿಪ್ಯತೇ’, ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹದ ಕಾಯಿಲೆ ಆತ್ಮದ ಕಳಂಕವಲ್ಲ. ಕಾಯಿಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಪಡುವ, ಅದನ್ನು ಪಾಪದ ಫಲ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ದೂಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಈ ಮಾತು ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡಬಹುದು.
‘Na lipyate’, it is not tainted. An illness of the body is not a stain on the self. This word may comfort patients who feel ashamed of their illness or blame themselves for it as the fruit of sin.
ಮಾನಸಿಕ ಕಾಯಿಲೆ, ಚರ್ಮರೋಗ, ಕ್ಷಯದಂಥ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಸುತ್ತ ಇನ್ನೂ ಕಳಂಕದ ಭಾವನೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಸಮಾಜದ ಹೊಣೆ.
A sense of stigma still surrounds illnesses such as mental illness, skin disease and tuberculosis. Reducing it is the responsibility of society.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ