ಭಗವದ್ಗೀತೆ 7.1 ಅರ್ಥ: ಮಯ್ಯಾಸಕ್ತಮನಾಃ ಪಾರ್ಥ

ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ‘ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುವವನೇ ಅತ್ಯಂತ ಯುಕ್ತ’ ಎಂಬ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಆ ಭಕ್ತಿಗೆ ಗುರಿಯಾದ ಭಗವಂತ ಯಾರು, ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಏಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಹೇಳಲು ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಗೀತೆಯ ಹದಿನೆಂಟು ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಆರು ಆರರ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ನೋಡುವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.

The sixth chapter closed with ‘the one who worships me with faith is the most steadfast’. The seventh begins to say who the Lord at the centre of that devotion is, and what he is like. In the tradition that sees the eighteen chapters as three groups of six, the second group starts here.

ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಈ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದವು, ಮುಂದಿನ ಆರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಅವರಿಗೆ ‘ಮದಾಶ್ರಯಃ’ ಎಂದರೆ, ನನ್ನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುವವನು ಭಗವಂತನೇ, ಅವನೇ ನನಗೆ ಶರಣು ಎಂದು ಅವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆನಿಲ್ಲುವುದು.

Madhva states the division plainly: the earlier chapters mainly taught the means, and the next six mainly teach the greatness of the Lord. For him ‘madashrayah’ means resting in the Lord with the understanding that it is he who causes me to do everything, and that he alone is my refuge.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ‘ಮದಾಶ್ರಯಃ’ ಪದವನ್ನು ಒಂದು ಹೋಲಿಕೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನದಂಥ ಒಂದು ಸಾಧನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಯೋಗಿ ಬೇರೆ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭಗವಂತನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘ಸಮಗ್ರ’ ಎಂದರೆ ವಿಭೂತಿ, ಬಲ, ಶಕ್ತಿ, ಐಶ್ವರ್ಯಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡ ಪೂರ್ಣ ರೂಪ.

Shankara opens ‘madashrayah’ with a comparison. One who wants some result takes refuge in a means such as the agnihotra, austerity or charity. This yogi sets other means aside and takes refuge in the Lord alone. ‘Samagram’ means the complete form, with all its glories, strength, power and lordship.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ‘ಆಸಕ್ತಮನಾಃ’ ಪದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಗಾಢವಾದ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ: ಭಗವಂತನಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೇರೆಯಾದರೂ ತಾನೇ ಕುಸಿದುಹೋಗುವಷ್ಟು ಅವನಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಮನಸ್ಸು. ‘ಮದಾಶ್ರಯಃ’ ಎಂದರೆ ಅವನಿಲ್ಲದೆ ತಾನು ನಿಲ್ಲಲಾರೆ ಎಂದು ಅವನನ್ನೇ ಏಕೈಕ ಆಧಾರವಾಗಿ ಹೊಂದಿದವನು.

Ramanuja gives ‘asaktamanah’ a very deep sense: a mind bound so tightly to the Lord that even a moment’s separation would make it fall apart. ‘Madashrayah’ is one who has the Lord as his only support, knowing he cannot stand without him.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ‘ಗೊತ್ತು’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ‘ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಗೊತ್ತು’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ಅಂತರವಿದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ತಿಳಿದದ್ದು ಒಂದು, ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ರೋಗಿಗಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ತಿಳಿದದ್ದು ಇನ್ನೊಂದು.

There is a large gap between saying ‘I know’ and saying ‘I know fully, without doubt’. In medicine, what is learnt from books is one thing, and what is learnt from years at the bedside is another.

ಈ ಶ್ಲೋಕ ಆ ಎರಡನೆಯ ಬಗೆಯ ತಿಳಿವಳಿಕೆಗೆ ಒಂದು ಷರತ್ತನ್ನು ಇಡುತ್ತದೆ: ಮನಸ್ಸು ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಕಲಿಕೆಯೂ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಂಗತಿ.

This verse sets one condition for that second kind of knowing: the mind must be attached to its subject. That no learning goes deep without real interest is something all of us have experienced.