ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಅಭ್ಯಾಸಯೋಗಯುಕ್ತೇನ ಚೇತಸಾ ನಾನ್ಯಗಾಮಿನಾ।
ಪರಮಂ ಪುರುಷಂ ದಿವ್ಯಂ ಯಾತಿ ಪಾರ್ಥಾನುಚಿಂತಯನ್ ॥ 8 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
अभ्यासयोगयुक्तेन चेतसा नान्यगामिना।
परमं पुरुषं दिव्यं याति पार्थानुचिन्तयन् ॥ 8 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
abhyāsayogayuktena cetasā nānyagāminā|
paramaṃ puruṣaṃ divyaṃ yāti pārthānucintayan || 8 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಪಾರ್ಥ (पार्थ, pārtha) = ಪಾರ್ಥನೇ (O Partha)
- ಅಭ್ಯಾಸಯೋಗಯುಕ್ತೇನ ನಾನ್ಯಗಾಮಿನಾ ಚೇತಸಾ (अभ्यासयोगयुक्तेन नान्यगामिना चेतसा, abhyāsayogayuktena nānyagāminā cetasā) = ಅಭ್ಯಾಸಯೋಗದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹರಿಯದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ (with a mind trained by the yoga of practice, not straying elsewhere)
- ಅನುಚಿಂತಯನ್ (अनुचिन्तयन्, anucintayan) = ನಿರಂತರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ (constantly contemplating)
- ಪರಮಂ ದಿವ್ಯಂ ಪುರುಷಂ ಯಾತಿ (परमं दिव्यं पुरुषं याति, paramaṃ divyaṃ puruṣaṃ yāti) = ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ (reaches the supreme divine Person)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಪಾರ್ಥ, ಅಭ್ಯಾಸಯೋಗದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹರಿಯದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವವನು ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
With a mind trained in the yoga of practice and not straying elsewhere, O Partha, one who contemplates constantly reaches the supreme divine Person.
ಶ್ಲೋಕ 8.8ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 8.8
ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದ ‘ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೆನೆ’ ಎಂಬುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ಉತ್ತರ: ಅಭ್ಯಾಸ. ಓಡುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ‘ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ’ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಬಂದಿತ್ತು (6.35). ಅದೇ ಪದ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತದೆ.
This answers how ‘remember me at all times’ is possible: through practice. In the sixth chapter the answer to the restless mind was ‘practice and dispassion’ (6.35). The same word returns here.
ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ: ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ, ಬೇರೆ ಯೋಚನೆಗಳು ನಡುವೆ ಬಾರದಂತೆ, ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಅರಿವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹರಿಸುವುದು. ‘ದಿವ್ಯ ಪುರುಷ’ ಎಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಲ್ಲಿರುವವನು.
Shankara describes practice exactly: letting the same kind of awareness flow again and again towards a single object, with no other thought coming in between. For him the ‘divine Person’ is the one who dwells in the orb of the sun.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಯೋಗವನ್ನು ಎರಡಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಭ್ಯಾಸ ಎಂದರೆ ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಪಾಸ್ಯನನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವುದು, ಯೋಗ ಎಂದರೆ ನಿಗದಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಿನದಿನವೂ ಮಾಡುವ ಉಪಾಸನೆ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ‘ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಯೋಗ’. ‘ಪುರುಷ’ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲ ದೇಹಗಳೆಂಬ ಪುರಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಪೂರ್ಣನಾದವನು, ‘ದಿವ್ಯ’ ಎಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರೀಡೆಯುಳ್ಳವನು.
Ramanuja separates practice from yoga. Practice is turning the object of worship over in the mind at all times without disturbing one’s daily duties; yoga is the worship done every day at its set time. For Madhva, ‘the practice itself is the yoga’. ‘Purusha’ is the full one who dwells in the cities that are all bodies, and ‘divya’ is the one whose play is creation and the rest.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ಸಂಗೀತಗಾರರ ಬೆರಳುಗಳು, ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕರ ಕೈಗಳು, ಎರಡೂ ಸಾವಿರಾರು ಗಂಟೆಗಳ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಒತ್ತಡದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯೋಚಿಸಿ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.
A musician’s fingers and a surgeon’s hands are both shaped by thousands of hours of practice. In a moment of stress we act more by habit than by deliberate thought.
ಅದಕ್ಕೇ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಪಿಆರ್ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಶ್ಲೋಕ ಅದೇ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.
That is why emergency training has people practise steps such as CPR again and again. This verse applies the same principle to the greatest moment of life.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ