ಭಗವದ್ಗೀತೆ 5.15 ಅರ್ಥ: ನಾದತ್ತೇ ಕಸ್ಯಚಿತ್ಪಾಪಂ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಂತೆ ಇಲ್ಲೂ ‘ವಿಭು’ ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಎರಡನೆಯ ಸಾಲಿನ ಮಾತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ: ಗೊಂದಲದ ಮೂಲ ಅಜ್ಞಾನ, ಅದು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮೋಡ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ.

As in the last verse, there is a question here of who the ‘all-pervading one’ is. But the second line applies to all readings alike: the root of confusion is ignorance, which covers knowledge the way a cloud covers the sun.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಹಜ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಾರೆ. ವಿಭು ಭಕ್ತನ ಪಾಪವನ್ನೂ ಭಕ್ತರು ಅರ್ಪಿಸುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಪೂಜೆ, ಯಾಗ, ದಾನಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಏಕೆಂದರೆ ವಿವೇಕಜ್ಞಾನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದೆ. ಅದರಿಂದ ಜನರು ‘ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಮಾಡಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂಬ ಮೋಹದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ.

Shankara raises a natural question. If the all-pervading one accepts neither the sin of the devotee nor the merit devotees offer, why do people perform worship, sacrifice and charity? Because discernment is veiled by ignorance. So people live in the delusion ‘I do, I make others do, I enjoy’.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ವಿಭು ಎಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಲ್ಲದ ಆತ್ಮ. ಅದು ತನಗೆ ಹತ್ತಿರದವರ ದುಃಖವನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ವಿರೋಧಿಗಳ ಸುಖವನ್ನು ಕಸಿಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ‘ನನ್ನವರು’, ‘ಬೇರೆಯವರು’ ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ವಾಸನೆಯ ಕೆಲಸ. ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ‘ಜ್ಞಾನದ ದೋಣಿ’, ‘ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿ’ ಮಾತುಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತವೆ.

For Ramanuja ‘vibhu’ means the self, which is not confined to any one body. It does not remove the sorrow of those close to it, nor take away the happiness of those hostile to it. ‘Mine’ and ‘other’ are all the work of latent impressions. The cause is that past karma has contracted knowledge, and so the fourth chapter’s ‘boat of knowledge’ and ‘fire of knowledge’ meet here.

ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ವಿಭು ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದ ಈಶ್ವರ, ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಂತದ ಬಯಕೆ ಇಲ್ಲ. ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ, ಇತರರಿಗೆ ನಿಗ್ರಹ ಕಂಡರೆ ಅದು ಪಕ್ಷಪಾತವಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅನುಗ್ರಹ, ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮ ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಜನರು ಅವನಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ನಮ್ಮ ಮೂಲಪಾಠದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.

For Sridhara Swami the all-pervading one is God, perfectly full, with no desire of his own. If he seems to show grace to devotees and restraint to others, it is not partiality. Punishment too is a form of grace; it is because the knowledge that he is equal to all is veiled that people see him as unequal. Our source text has no comment by Madhva on this verse.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಯಾರೋ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೆ ಯಾರೋ ಬಹುಮಾನ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಆಳದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ಲೋಕ ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಬದಿಗಿಡುತ್ತದೆ.

Deep down, all of us hope that someone will carry our mistakes and someone will reward our good deeds. This verse gently sets that hope aside.

ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲೂ ಇದು ಸತ್ಯ. ಹರಕೆ, ಮಂತ್ರ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಲ ಕೊಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಔಷಧಿಯ, ಬದಲಿಸಬೇಕಾದ ಅಭ್ಯಾಸದ ಬದಲಿಯಲ್ಲ. ದೇವರನ್ನು ನಂಬುವವರಿಗೂ ಆ ಕೆಲಸ ನಮ್ಮದೇ.

It is true in health too. A vow, a mantra or a prayer can give the mind strength. But they do not replace the medicine that has to be taken or the habit that has to be changed. Even for those who believe in God, that work remains ours.