ಭಗವದ್ಗೀತೆ 2.65 ಅರ್ಥ: ಪ್ರಸಾದೇ ಸರ್ವದುಃಖಾನಾಂ

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ‘ಪರ್ಯವತಿಷ್ಠತೇ’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಸೊಗಸಾದ ಚಿತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ: ಆಕಾಶದಂತೆ ಸುತ್ತಲೂ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ನಿಶ್ಚಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್ವದುಃಖ ಎಂದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಆಧಿಭೌತಿಕ, ಆಧಿದೈವಿಕ ಎಂಬ ಮೂರು ಬಗೆಯವು.

Shankaracharya gives a fine picture for the word paryavatishthate: it settles all around, like space, and becomes still in the nature of the self. All sorrows means the three kinds, those from oneself, from other beings and from the elements.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಪ್ರಸನ್ನಚೇತಸ್ ಎಂಬುದನ್ನು ‘ಆತ್ಮದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾದ ದೋಷಗಳಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸು’ ಎಂದು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸರಳವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ: ಮನಸ್ಸು ತಾನಾಗಿ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗದಿರುವುದೇ ಪ್ರಸಾದ.

Ramanujacharya opens prasanna-chetasah as a mind free of the faults that stand in the way of seeing the self. Madhvacharya defines serenity more simply still: serenity is the mind’s not going of its own accord towards objects.

ದುಃಖದ ನಾಶ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಷ್ಟಗಳ ನಾಶ ಎಂದು ಓದಬಾರದು. ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾದಾಗ ಅದೇ ಸಂಗತಿಗಳು ಬೇರೆ ತೂಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಮಾತು.

The ending of sorrow should not be read as the ending of hardship. What is said here is that when the mind is calm the same things appear with a different weight.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ಶಾಂತವಾದ ಮನಸ್ಸು ರೋಗವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ರೋಗವನ್ನು ಹೊರುವ ಭಾರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

A calm mind does not cure disease. But it changes the weight of the disease that has to be carried.

ನೋವಿನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ದಣಿವು ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದ, ಆತಂಕ ಕಡಿಮೆಯಾದ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕ ರೋಗಿಗೆ ಅದೇ ನೋವು ಕಡಿಮೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬದಲಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬಾರದು, ಆದರೆ ಇದೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ.

Fear and exhaustion play a large part in the experience of pain. A patient who has slept, whose anxiety has settled, whose questions have been answered, finds the same pain less. This is not a substitute for treatment, but it is part of treatment.