ಭಗವದ್ಗೀತೆ 6.47 ಅರ್ಥ: ಯೋಗಿನಾಮಪಿ ಸರ್ವೇಷಾಂ

ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ, ಮತ್ತು ಗೀತೆಯ ಮೊದಲ ಆರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಭಾಗ, ಭಕ್ತಿಯ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಧ್ಯಾನ, ಆಸನ, ಉಸಿರು, ಮನೋನಿಗ್ರಹದ ಎಲ್ಲ ಸೂಚನೆಗಳ ನಂತರ ಕೊನೆಯ ಅಳತೆ ಎರಡು ಪದಗಳು: ‘ಶ್ರದ್ಧಾವಾನ್’ ಮತ್ತು ‘ಮದ್ಗತೇನ ಅಂತರಾತ್ಮನಾ’.

The sixth chapter, and with it the first six-chapter section of the Gita, ends with devotion. After all the instructions on meditation, seat, breath and control of the mind, the final measure is two phrases: ‘with faith’ and ‘the inner self absorbed in me’.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ‘ಎಲ್ಲ ಯೋಗಿಗಳು’ ಎಂಬುದನ್ನು ರುದ್ರ, ಆದಿತ್ಯ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವರು ಎಂದು ಬಿಡಿಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೇವಿಸುವವನು ಅತಿಶಯವಾಗಿ ಯುಕ್ತ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಯಮ ನಿಯಮ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ‘ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗು’ ಎಂಬುದೇ ಭಾವ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

Shankara opens ‘all yogis’ as those who meditate on Rudra, the Adityas and others, and says that among them one who fixes his mind on Vasudeva and serves him with faith is supremely steadfast. Sridhara Swami says that among yogis devoted to restraints and observances the devotee is best, and the sense is ‘therefore become my devotee’.

ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ವ್ಯಾಕರಣದ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಬಲವಾದ ನಿಲುವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಷಷ್ಠೀ ವಿಭಕ್ತಿ ‘ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ’ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಲ್ಲ, ‘ಅವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ’ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ. ಮೇರು ಪರ್ವತದ ಮುಂದೆ ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದರೂ ಅವೆಲ್ಲ ಸಮಾನವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕವು, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಭಕ್ತನ ಮುಂದೆ ತಪಸ್ವಿಗಳೂ ಯೋಗಿಗಳೂ. ಭಗವಂತನ ಮೇಲಿನ ಅತಿಶಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಮನಸ್ಸೇ ‘ಮದ್ಗತ ಅಂತರಾತ್ಮ’. ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಈ ಪರವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ನಮ್ಮ ಮೂಲಪಾಠದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.

Ramanuja takes a strong position through grammar. The genitive here does not mean ‘one among them’ but ‘than all of them’. Before Mount Meru, even if one mustard seed is larger than another, all are equally small; so are ascetics and yogis before this devotee. The ‘inner self absorbed in me’ is a mind that, out of surpassing love for the Lord, cannot sustain itself without him. From here, he says, the following chapters open this supreme knowledge. Our source text has no comment by Madhva on this verse.

ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.

ತಂತ್ರ ಕಲಿಯುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಫಲ ಕೊಡುವುದು ತಂತ್ರದ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೀತಿ. ಆರೈಕೆಯಲ್ಲೂ ಇದು ಸತ್ಯ: ಕೈಚಳಕದ ಜೊತೆ ಕಾಳಜಿ ಸೇರಿದಾಗಲೇ ಅದು ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Learning technique matters, but in the end what bears fruit is the love behind the technique. It is true of care too: skill becomes complete only when concern joins it.

ಆರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಗೀತೆ ಕರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ಧ್ಯಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿತು. ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಹೇಳುವುದು: ಇವೆಲ್ಲದರ ಒಳಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿ. ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ, ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕೆಲಸಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ?

Across six chapters the Gita has spoken of action, knowledge and meditation. In its last line it says: let faith and love be inside all of these. Think about it: are not the things we do well the things we love doing?