ಶ್ಲೋಕ (ಕನ್ನಡ)
ಭಕ್ತ್ಯಾ ಮಾಮಭಿಜಾನಾತಿ ಯಾವಾನ್ಯಶ್ಚಾಸ್ಮಿ ತತ್ತ್ವತಃ।
ತತೋ ಮಾಂ ತತ್ತ್ವತೋ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ವಿಶತೇ ತದನಂತರಮ್ ॥ 55 ॥
ಶ್ಲೋಕ (ದೇವನಾಗರಿ)
भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः।
ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ 55 ॥
ಶ್ಲೋಕ (English IAST)
bhaktyā māmabhijānāti yāvānyaścāsmi tattvataḥ|
tato māṃ tattvato jñātvā viśate tadanantaram || 55 ||
ಪದಶಃ ಅರ್ಥ
- ಭಕ್ತ್ಯಾ ಮಾಮ್ ಅಭಿಜಾನಾತಿ (भक्त्या माम् अभिजानाति, bhaktyā mām abhijānāti) = ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ (through devotion he comes to know me)
- ಯಾವಾನ್ ಯಃ ಚ ಅಸ್ಮಿ ತತ್ತ್ವತಃ (यावान् यः च अस्मि तत्त्वतः, yāvān yaḥ ca asmi tattvataḥ) = ನಾನು ಎಷ್ಟು, ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ (how great I am and who I am, in truth)
- ತತಃ ಮಾಂ ತತ್ತ್ವತಃ ಜ್ಞಾತ್ವಾ (ततः मां तत्त्वतः ज्ञात्वा, tataḥ māṃ tattvataḥ jñātvā) = ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ತಿಳಿದು (then, knowing me in truth)
- ತದನಂತರಂ ವಿಶತೇ (तदनन्तरं विशते, tadanantaraṃ viśate) = ಅದರ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ (he enters into me thereafter)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಕನ್ನಡ)
ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ನಾನು ಎಷ್ಟು, ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಅದರ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್)
Through devotion he comes to know me in truth, how great I am and who I am. Then, knowing me in truth, he enters into me thereafter.
ಶ್ಲೋಕ 18.55ರ ವಿವರಣೆContext and commentary on verse 18.55
‘ವಿಶತೇ ತದನಂತರಮ್’, ಅದರ ನಂತರ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ, ಈ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆಚಾರ್ಯರು ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಪ್ರಕಾರ ‘ಯಾವಾನ್’ ಉಪಾಧಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ವಿಸ್ತಾರ, ‘ಯಃ’ ಎಲ್ಲ ಉಪಾಧಿಭೇದಗಳೂ ಇಲ್ಲದ, ಆಕಾಶದಂಥ, ಅದ್ವೈತ ಚೈತನ್ಯಮಾತ್ರ ಸ್ವರೂಪ. ತಿಳಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬೇರೆ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಫಲವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನವೇ ಪ್ರವೇಶ, ‘ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನೂ ನಾನೇ’ (13.2) ಎಂದಿರುವುದರಿಂದ. ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ತಿಳಿದ ನಂತರ ಆ ಜ್ಞಾನವೂ ಶಮನವಾದಾಗ ಪರಮಾನಂದರೂಪನಾಗುತ್ತಾನೆ.
The acharyas part on the meaning of ‘vishate tadanantaram’, he enters thereafter. According to Shankara ‘yavan’, how great, is the extent that comes from adjuncts, and ‘yah’, who, is the nature that is free of all distinctions of adjuncts, like space, pure non-dual consciousness. Knowing and entering are not two different acts here, since there is no other fruit, knowledge itself is the entering, as ‘know me also as the knower of the field’ (13.2) has said. According to Sridhara Swami, after knowing, when even that knowledge subsides, he becomes of the nature of supreme bliss.
ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ ಓದು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿಡುತ್ತದೆ: ಭಗವಂತನ ಸ್ವರೂಪ, ಸ್ವಭಾವ, ಗುಣ, ವಿಭೂತಿಗಳನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಅರಿತ ನಂತರ ಹುಟ್ಟುವ ಅವಧಿಯಿಲ್ಲದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು. ‘ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯ’ (11.54) ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಅವರು ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಭೇದಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದು ಈ ಪುಟದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ವಿವರಣೆ ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಶ್ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ.
Ramanuja’s reading puts devotion at the centre: one enters the Lord through the boundless devotion that arises after knowing in truth his nature, character, qualities and glories. He links the word ‘possible only through undivided devotion’ (11.54). Passing judgement on these differences is not the task of this page. Madhva’s comment on this verse is not in our source text.
ಆಧಾರ: ಹಲವು ಮೂಲಗಳು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.
Sources: several. Where commentators differ, both readings are given here.
ಇಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆFor life today
ನಾವು ಯಾರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೋ ಅವರನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅರಿವು ಒಂದನ್ನೊಂದು ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಹೊಂದುತ್ತದೆ.
We come to know deeply those whom we love. That love and knowledge grow each other fits human relationships too.
ರೋಗಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಬದುಕು, ಕುಟುಂಬ, ಭಯಗಳ ಸಹಿತ ಅರಿಯುವುದು ಉತ್ತಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಆರಂಭ. ಕಾಳಜಿ ಅರಿವನ್ನು ಆಳಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
Knowing a patient not merely as an illness but with their life, family and fears is the beginning of good care. Caring deepens understanding.
ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೋ ಬೇರೆ ಪಾಠಾಂತರವೋ ಕಂಡಿತೇ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ.
Noticed a mistake or a different reading? Tell us.
ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರೆಯಿರಿ